Blijfinuwkot: avonturen met de naaimachine

Zijn we dag 30, 40? Geen idee. Het zal er ergens tussenin zitten.

Dagelijks scheuren er een stuk of vijf ambulances door onze straat, die een verbinding maakt tussen twee hoofdwegen in een district van Antwerpen. Binnen een straal van vijf kilometer liggen een stuk of tien ziekenhuizen. De hoeveelheid prioritaire voertuigen is verminderd tegenover “vroeger”, zelden nog politie of brandweer, maar met elke ambulance krijg ik een stomp in mijn maag. Welk recht heb ik om hier te zeuren dat het moeilijk begint te worden om dag in, dag uit #inuwkotteblijven? In de meeste ambulances, bestuurd door gehandschoende en gemondmaskerde helden, ligt er weer eentje die op weg is naar intensieve zorgen. Elke avond wordt hier intensief (no pun intended) geapplaudisseerd door pakweg 30% van de straat. Er is zelfs een ploegje van 5 tot 10 man dat, op social distance van elkaar, om 20u op de straathoek verzamelt omdat ze bij hun niet meedoen. In hun straat ligt echter een gigantisch woonzorgcentrum. Elke dag als ik de nieuwe cijfers bekijk, krijg ik nog meer stompen in mijn maag.

Op die ongeveer 35 dagen heb ik een dagboekje bijgehouden. Soms een bladzijde, soms twee zinnen. Ik heb best wat gedaan, meestal kleine dingen die het vermelden nauwelijks waard zijn. Wat in de balkontuin en de binnenjungle wroeten, lezen, schoonmaken, blogs lezen, social media, nieuws, webinars, chatten, telefoneren, koken, in de daluren een wandelingetje maken om van de natuurpracht te genieten. In de piekuren, zeker in het weekend, is het hier namelijk veel te druk om één van de parken in de buurt te bezoeken. Dat zie ik aan het aantal wandelaars en fietsers in onze straat. Het lijkt soms wel een markt dus heb ik geen behoefte om te gaan kijken hoe druk het in het groen is. Ik prijs me zielsgelukkig dat wij een balkon hebben om wat zonlicht op te doen. Naar de vogels te luisteren. ’s Morgens zijn er twee hommels die zich komen opwarmen in de eerste zonnestralen. Onlangs lag er ééntje in een roze anemoon te slapen, de wilde zwarte hommel met de rosse onderrug. Soms ben ik vroeg wakker, soms pas om half tien, een vast ritme handhaven heeft nu weinig zin. Soms is er bijna niets dat zin lijkt te hebben, en dan ga ik op zoek naar een Project.

Lees verder

Standaard

Kun jij nog dromen?

De toestand hoef ik niet te beschrijven, en mijn gedachten en gevoelens erover zijn wellicht ongeveer dezelfde als de uwe.

Wij hebben elk moment opnieuw de keuze:

  • Ons laten wegvoeren op de waterval van afschuwelijk nieuws
    zelfbeklag
    angst en haat de wereld in sturen
    hamsteren
    mondmaskers stelen uit het ziekenhuis (echt gebeurd!)
    stiekem feestjes organiseren
    galgenhumor
  • In ons kot blijven
    een kritische blik behouden
    een beertje of post-it berichtje of witte doek aan het raam of elke avond om 20u meedoen met het applaus (ondanks alle discussies daarover, je hebt ook de keuze om daar niet aan mee te doen. Heb je er al eens bij stilgestaan hoe vermoeiend die constant razende tornado van opinies is?)
    er zijn voor iemand die het moeilijk heeft
    deze verplichte stilstand gebruiken om te achterhalen wat echt telt voor jou en voor je omgeving, en los te laten wat je niet meer vooruit helpt

Ik hang veel te veel rond op social media en nieuwssites tegenwoordig, maar spit graag in de hooiberg naar goede, hoopgevende, solidaire initiatieven. Lees verder

Standaard

Ontmoeting in Antwerpen

Hij stapt de bijna lege tram in en strooit groeten in het rond. Hij kijkt alsof ik hem ergens van moet kennen. Ik graaf in mijn geheugen maar zijn gezicht herken ik niet. Hij zwalpt naar de chauffeur om te melden dat het regent, en dan komt hij mijn kant op omdat ik goeiendag terug had gezegd. Ik voel de collectieve opluchting omdat hij op het bankje voor mij is gaan zitten. Hij observeert me even terwijl ik aandachtig een voorbijkomend gebouw en een fietser bekijk, en vraagt: “Alles goed?” “Ja, en met u?” zeg ik en glimlach voorzichtig. Mijn besturingssysteem meldt mij: weer zo ene, desnoods afstappen aan een drukke halte en de volgende tram, ge hebt nog tijd genoeg. Toch ruik ik geen alcohol en die walgelijke wellustige blik is er ook niet. In zijn blik zit niks om bang voor te zijn. Hij steekt zijn duim op. Ik knik. Hij zegt: “Ook doen!” Ik steek mijn duim op, hij lacht, en ik voel een brede glimlach doorbreken. Hij geeft me een vuistje. Hij mompelt wat onverstaanbaars over het weer, vijf minuten lang, en ziet dan werkmannen van De Lijn. Hij zwaait naar hen en is blij dat hij een reactie heeft gekregen; dat het een vuile blik was interesseert hem niet. Hij gaat naar achter en ik ben in de veronderstelling dat hij gaat afstappen.

Aan mijn halte heb ik nog tijd genoeg dus ik ga naar een afdak en steek een sigaret op. Hij komt bij mij staan, geeft nog een vuistje en zegt: “Op bankje zitten!” Ik zeg dat ik niet in de halte, waar het bankje staat, mag roken, want dan krijg ik een boete. Hij is teleurgesteld maar krijgt een inval. Hij begint met zijn gebruikte zakdoek een verroeste richel op zithoogte te boenen. “Klaar! Zitten?” vraagt hij. Ik zeg dat het oké is om te staan, blijf glimlachen maar besluit de sigaret hier niet op te roken en zeg dat ik weg moet, dat ik een afspraak heb, dat ik ergens moet zijn. Dat is te ingewikkeld blijkbaar. Dan geeft hij mij een knuffel en het speeksel op mijn jas krijg ik er gratis bij. Ik voel de ogen van de oude vrouw die ons gadeslaat en knik haar toe dat ze de flikken niet hoeft te bellen. “Het leven is mooi hé?” zeg ik hem, en “Tot de volgende keer.” We zwaaien ter afscheid.

Standaard

Science Fiction…?

Wanneer ik als kind met geen mogelijkheid kon slapen, gebeurde het wel eens dat ik naar beneden ging om een glas water te drinken om aldus eventjes te ontsnappen aan een doemdenkerij die absoluut niet paste bij mijn leeftijd. Zowat elke avond, alleen de alwetende Joost kan zeggen waarom, speelde ik rampscenario’s af in mijn hoofd. Wat als het huis in brand stond? Wat als mama of papa doodgingen? Ik wist dat, als ik in slaap zou geraken, ik wellicht weer nachtmerries zou krijgen. Misschien was ik “gewoon” bang voor het donker (net zoals ik zowat overal bang voor was), maar tegenwoordig weet ik dat er een vakje voor bestaat: hoogsensitiviteit. Hoe dan ook zat mijn vader tegen het spookuur vaak films te kijken omdat hij ook niet goed kon slapen. Science-fictionfilms vooral: donkere beelden, veel metaal in het decor, de betere dark ambient / drone muziek, bloedstollende kreten, en protagonisten op de vlucht voor afgrijselijke onzichtbare gevaren. Meekijken deed ik dus niet.

Ik kreeg van mijn grootmoeder de tip om mijn sloefen gekruist onder mijn bed te zetten tegen de nachtmerries. Toen al was ik sceptisch maar ik probeerde het en, wetenschappelijk verantwoord of niet, ik was eindelijk ineens van die innerlijke horrorfilms vanaf! Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor, en vandaar misschien dat ik het meegeef voor mensen wiens (klein)kind ook zo in elkaar zit. Ik heb het maar een keer of twee gedaan trouwens, het effect is permanent.

Waarna, uiteraard, de tienergeest alles wou beginnen ontdekken. Samen met mijn zus en onze beste vriendin keken we naar horrorfilms van de videotheek: de eerste keren griezelen en enkele jaren later de slappe lach. Onze nichtjes, die in het buitenland woonden en naar internationale scholen gingen, vertelden in het verduisterde berghok of tijdens een wandeling de beste griezelverhalen die ze hadden gehoord. Ik liet mezelf los in de bibliotheek, de kinderafdeling ontgroeid, en ontdekte helden als Kafka, Poe en King.

Van dergelijke verhalen kan ik nu nog steeds een paar dagen niet goed zijn. Dus consumeer ik om de paar jaar eens een klassieke thriller of science-fictionfilm om het gat in mijn cultuur een heel klein beetje te dichten.
Lees verder

Standaard

De aanhouder wint, de aandeelhouder verliest

Er kwam een artikel op mijn pad, waarover ik iets wilde schrijven. Ik heb daar eerst wel een nachtje over moeten slapen.

Al enige tijd heb ik het gevoel dat het veel te weinig impact heeft wat wij maar kunnen doen. “Wij” slaat op een groep van bloggers en andere gewone stervelingen die je blijkbaar de naam “consumentenactivisten” kunt geven. Wij, degenen die wel eens het spreekgestoelte beklimmen om even ons hart te luchten over de gevoelens die we hebben bij het zien van al wat misgaat op ecologisch, economisch en sociaal gebied. En vanuit die wanhoop & onmacht durven dromen van een wereld waarin, om het kort te houden:

– geen dieren moeten lijden om als voeding te dienen
– niets nog in plastic of papier verpakt zit
– er niemand aan een hongerloon brol moet fabriceren die na twee keer gebruiken in de afvalbak of de oceanen belandt
– de lucht en het water glashelder zijn
– kerncentrales dicht kunnen
– er meer bomen staan dan geparkeerde auto’s
– de kostprijs van voedsel rechtstreeks gaat naar degene die het heeft laten groeien

Het artikel, lieve lezers, zet uiteen waarom onze inspanningen tekort schieten. Ik begrijp eruit dat het beter is om het geweer van schouder te veranderen en de pijlen te richten op de echte veroorzakers van het onheil: de maatpakken die elke dag een fles wijn van vijftig jaar oud drinken op hun zeiljacht terwijl ze ons vierkant uit zitten te lachen. Aandeelhouders, lobbyisten, marketeers en industriëlen: zij die de touwtjes werkelijk in handen hebben. Zoals de auteur van het artikel zegt: Lees verder

Standaard

12 jaar Eurobilltracken

Dat er hier en daar een hoek af is bij mij, vermoedde u wellicht al. Twaalf jaar geleden kwam ik een biljet van 5 euro tegen waarop “HIT” stond geschreven. Ik was benieuwd waarover dat zou kunnen gaan, zocht het op en kwam bij EuroBillTracker. Ik registreerde me en typte het serienummer van het biljet in. Bleek dat het om een triple hit ging: een biljet dat door drie mensen-met-hoek-af is ingevoerd op de site. Zeldzaam. Cool. Het vormde een motivatie om stelselmatig de biljetten die op mijn pad kwamen in te voeren en te zien waar ze vandaan kwamen en naartoe gingen. Voor u zich vragen stelt: hier is niks illegaals of duisters aan. Gewoon een bende Europeanen die uit nieuwsgierigheid aan ‘citizen science’ doen door de nummers die op elk biljet staan in een ondertussen immense database in te voeren. Een tof neveneffect is dat je anders naar geld begint te kijken dan puur als ruilmiddel, geestvergiftiger, ruzieveroorzaker of maatschappijomzeephelper. Lees verder

Standaard

Achter de schermen bij De Kringwinkel

“Mag ik foto’s maken? Ik ben van plan een artikeltje te schrijven,” vroeg ik aan de begeleidster van onze groep Straatvrijwilligers die waren uitgenodigd voor een rondleiding achter de schermen bij De Kringwinkel. Dat was geen probleem als ik toestemming had van de mensen die erop stonden. Aangezien ik me daar niet sociaal genoeg voor voelde, stralen mijn foto’s een desolaatheid uit om U tegen te zeggen. In werkelijkheid hing er bij het Merksemse depot een goedgemutste en respectvolle werksfeer.

Zoals u wellicht wel weet, heeft De Kringwinkel voornamelijk een sociale doelstelling: langdurig werkzoekenden, kansarmen en nieuwkomers een opstap bieden naar de reguliere arbeidsmarkt. Wie er aan de slag gaat, leert (weer) in een vast ritme te leven/werken en krijgt alle kansen om zijn/haar talenkennis bij te spijkeren en een hele hoop vaardigheden aan te leren. Om ervoor te zorgen dat niemand zich een robot gaat voelen, kunnen werknemers meermaals per dag van werkplaats wisselen. Er zijn ook mensen die liever altijd op dezelfde afdeling staan, dat mag en kan allemaal. Lees verder

Standaard

Personal branding

Onlangs kwam ik ’n visitekaartje tegen waarop de woorden “personal branding” stonden. Een regenachtige zondagvoormiddag is het ideale moment om daar eens even over na te denken, want sommige concepten gaan mijn petje toch echt wel te boven.

Ik stel het me als volgt voor: de lifecoach vraagt je om jezelf samen te vatten in een tiental catchy begrippen waardoor je jezelf beter kunt verkopen op een sollicitatie, als je een eigen zaak hebt die diensten levert, of, vooral, als je zelf coach wil worden. “Het Merk Eline, hoe gaan we dat aan de man brengen? Waar sta jij nu echt voor? Wat ben jij waard? Wat moeten mensen over jou weten?” Lees verder

Standaard

Verhuist uw geld, het einde van de wereld en een klimaatmars

Zo, dat was een pittige (eco-)januari.

Vlak voordat de nationale campagne “Move your money” ten tonele verscheen, had ik in de eerste week van het nieuwe jaar een afspraak bij Argenta omdat Belfius het finaal had verkorven. De spaarcentjes staan al lang bij Triodos maar nu zou ik ervoor gaan zorgen dat de grootbank geen enkele cent van mij meer kon misbruiken. Het was de eerste keer dat een bankmedewerker tijd voor mij maakte, domme vragen geduldig beantwoordde en tekst en uitleg op maat gaf. Ondanks een semi-automatische overstap heb ik er toch m’n werk mee gehad. De innerlijke perfectionist haalde haar hartje op want er kon vollenbak worden gepland, gecontacteerd, aangepast, opgevolgd en gecontroleerd. De innerlijke zenboeddhist kon er niet mee lachen.

Ik heb aandelen van energiecoöperatie Zuidtrant en ben inmiddels ook trotse eigenaar van een heel klein beetje Fairebel. Veiliger, eerlijker, transparanter en stukken eenvoudiger dan beleggen in de klassieke zin van het woord. Voor dat laatste ben ik nog niet klaar of heb ik geen tijd of goesting. Waar het me om gaat, is dat de investering rechtstreeks gaat naar datgene dat ik wil steunen, op een concrete manier en zonder langs allerlei zakkenvullers te passeren.

We gingen naar de nieuwjaarsdrink van de Stad Mortsel omdat wij op drie gemeentegrenzen wonen. Daar was een primeur: diervriendelijk vuurwerk. Iedereen, bestuur inclusief, was benieuwd. Inderdaad maakte het niet méér lawaai dan een voorbijrijdende vrachtwagen en was het knap om te zien. De vuurpijlen gingen lang niet zo hoog als je gewend bent, maar dat gaf niet want het was toch druilerig en zeer zwaarbewolkt weer. Lees verder

Standaard

Wat groeit er in den hof?

Gelukkig nieuwjaar!

Het is alweer enkele maanden of jaren geleden dat het nog eens over de balkontuin ging. Enkele planten staan al een hele poos te glunderen:

  • vijg: vorige lente twee takken gesnoeid die door hun vreemde neerwaarts gerichte vorm steeds in de weg hingen. Heeft zoals elk jaar een stuk of zes geweldig lekkere vruchten opgeleverd en verblijdt me nu al door zijn knoppen vol belofte. Hij is zo’n halve meter hoog. Hij krijgt in het voorjaar een grotere pot want dat heeft hij verdiend.
  • helleborus: staat ook al drie jaar in het gelid dus kan er goed tegen om in een pot te leven. Hangt al vol bloemknoppen. Vorige zomer heb ik hem regelmatig (net als alle planten) verwend door te besproeien met fijne waternevel en heb ik slechts één maal de bladluizen moeten verdelgen met het gekende drupje afwasmiddel in een schaaltje water en penseel.
  • de luizen kregen slechts een triestigaard wiens naam ik niet ken maar die toch ijzersterk blijkt en voor het derde jaar op rij enkele bijen-verwennende paarse bloemetjes heeft gemaakt. Klein, hard, donkergroen blad en ongeveer 75 cm groot. Vorige herfst heb ik zowat al zijn blaadjes moeten afknippen omdat ze bedolven waren onder de luizen-afscheiding maar hij heeft er vele nieuwe gemaakt. Een luizenmagneet houdt de rest van de planten gezond dus hij krijgt ook een grotere pot binnenkort als bedankje.
  • de druivelaar die ik twee jaar geleden van mijn schoonvader kreeg, staat op het meest zonnige plekje aan een klimrek en doet het uitstekend. Nog geen vruchten maar dat kan ’n paar jaar duren. Ik hoop dat hij het uithoudt tot we eens ooit vollegrond hebben. Hij staat in een pot gevuld met zijn geboortegrond, zware klei, en dat is heel goed in de zomer tegen het uitdrogen. Zijn knoppen groeien ook al, tijd om een beetje bij te snoeien dus zodat hij al zijn energie kan steken in de takken die mogen blijven.

Lees verder

Standaard

Eline zet een boompje op

Na een boeiend introductiemoment door de fijne mensen van Natuurpunt Antwerpen Stad, ben ik Natuurpuntvrijwilliger geworden. Af en toe hadden ze me al wel eens zien opduiken bij een activiteit of wandeling, maar één dezer zal ik bij de officiële (en dus verzekerde) vrijwilligers horen. Waarom zou je je tijd verdoen aan onbezoldigd je bult afdraaien, vroeg een gesprekspartner zich af. Sja, omdat je nieuwe mensen ontmoet met gedeelde interesses/waarden/doelen bijvoorbeeld, omdat je samen doet wat je graag doet, om bij te leren, om de maatschappij én de eigen geest wat te ontzuren, … Je kiest uit de talloze mogelijkheden datgene uit dat jou aanspreekt, op een moment dat het voor jou kan.

Zwerfvuil opruimen (organisatie in Antwerpen door Stadsmakers) vind ik bijvoorbeeld ook fantastisch om te doen. Niemand veroordeelt ons omdat het alweer van februari geleden is dat we een rode vuilniszak hebben bovengehaald, en juist door me die vrijheid te gunnen, krijg je mij mee. De goesting/energie komt op een bepaald moment toch terug, dat weet ik ondertussen. En het is zodanig aanstekelijk dat het aantal organisaties waarvoor ik me wil inzetten stijgt: Stadsmakers, Voedselteams, Fietsersbond en nu dus Natuurpunt.

Al twee weken zat ik te popelen en vanmorgen was het zo ver: Natuurpunt ging op deze ‘dag van de natuur’ bomen planten, op een boogscheut van waar ik woon nog wel! Eindelijk wat tegenwicht kunnen bieden voor al dat vreselijke geSchauvlieg. Lees verder

Standaard

Een oplossing

Als ik u nog moet uitleggen hoe groot het stuk zeep is waar de wereld om is, kan ik dat beter overlaten aan enkele duizenden wetenschappers die een open brief hebben gepubliceerd die de ‘second warning’ heet. Ik veronderstel dat de ‘first warning’ het deprimerende milieuverslag is van de bijeenkomst van de Club van Rome in 1972, waarmee naar aloude menselijke gewoonte volstrekt niets is gedaan. De ‘third warning’ zullen we niet meer meemaken omdat we er tegen dan eindelijk in geslaagd zullen zijn onszelf en alles wat op deze planeet is te hebben uitgemoord.

Avaaz is echter onze uitgestoken hand. Zij hebben de ballen om iets te DOEN in de plaats van de alarmbel verder te verslijten. Ziehier hun ambitieuze voorstel om… van 50% van onze planeet beschermd natuurgebied te maken. Als dat kan worden verkocht aan de wereldleiders, kan de natuur aan de grote opkuis beginnen en kunnen uw achterkleinkinderen het levenslicht nog zien. [/dramaqueenmodus]

Ik heb een doorlopende opdracht lopen om voor € 1 per week Avaaz te helpen dit te bereiken. Het is onvoorstelbaar wat deze internationale vreedzame beweging al heeft bewerkstelligd. Stuk voor stuk zaken die onmogelijk werden geacht. Avaaz betekent ‘Hoop’ en zij hebben de potentie om van de wereld een betere plek te maken.

Nog wat tips over wat men kan doen om wat minder te vervuilen? Hier en hier.

Standaard

Maakt aanspraak op het klimaat

… omdat het toch niet al Engels moet zijn wat de klok slaat, vind ik. Hoe dan ook organiseert een indrukwekkende reeks organisaties en burgerinitiatieven samen op 2 december een gigantische klimaatmars naar en in Brussel onder de noemer ‘Claim the climate‘.

Waarom? Het is de eerste dag van de COP24, zijnde de zoveelste internationale poging om staatsleiders in het gareel te krijgen (klimaattop dus). Naar mijn aanvoelen de allerlaatste kans om de collectieve achterlijkheid te doen ophouden of op zijn minst te temperen; een greep uit het eindeloze aanbod:
– bomen blijven omhakken (mijn schoonouders van gezegende leeftijd zeggen dat ze nog nooit zo veel bomen tegelijk hebben zien verdwijnen)
– massaproductie en moderne slavernij blijven toejuichen (Groei is het toverwoord dat de hele wereld naar de vaantjes helpt)
– besparen op openbaar vervoer zodat de files alsmaar langer worden (hebt u al eens noodgedwongen langs een file gefietst of gewandeld, kent u de resultaten van CurieuzeNeuzen, slaagt u er nog steeds in om te doen alsof die smog niet bestaat?)
– besjes, boontjes, asperges etc per expres laten overvliegen vanuit de gekste plekken zodat Peerke uit Zaffelare ze het hele jaar door kan kopen en ze dan slecht kan laten worden in de frigo
– kernreactortjes vrolijk verder laten scheuren
– enzovoort

Met hoe langer hoe meer zijn wij, de mensen die het volstrekt beu zijn. Mensen die de politieke incompetentie niet langer vanaf de zijlijn kunnen aanzien. De boer hij ploegde niet meer voort, maar hij ging naar Brussel om daar eens tegoei aan wat oren te gaan trekken. Lees verder

Standaard

Gedachteflarden

Het is vandaag moeilijk een onderwerp te kiezen. Dus doen we maar van alles.

  • Het is lente! Hoera! Viooltjes blijken goede overwinteraars (bij die nachten van -7 onlangs hun potten toch maar binnen gezet) en geven de eerste metselbijtjes wat ze nodig hebben. Ook een vroege hyacint, twee krokussen, evenveel narcissen en de helleborus vormen momenteel de tafel van ons balkontuintje. Which reminds me: zaai- en stekgrond bestellen. Bol.com is het perfecte alternatief voor een auto wat betreft zakken potgrond.
  • Door online te bestellen help ik mee het imperium van de klassieke winkel af te brokkelen, waardoor we binnenkort niet meer naar de Blokker of de Standaard Boekhandel kunnen, en draag ik mijn steentje bij aan het uitbuiten van chauffeurs en magazijniers. I know. Maar goed, ook de klassieke winkel of supermarkt dient gevoed te worden met de inhoud van de talloze containers die 24/7 worden vervoerd. Die polair gevortexte smoglucht onlangs, waarin je beter geen zware inspanningen leverde en liefst ook de ramen dicht hield, was een voorsmaakje van hoe het over een paar jaar elke dag kan zijn (en in bvb China al elke dag is) tenzij mensen nu eindelijk eens wakker willen worden ipv jarenlang in beroep te gaan over de taal van het proces waarin de Klimaatzaak mag voorkomen.
  • Vrouwendag. Nog steeds ontzettend veel werk aan de winkel voor gelijke rechten. Ik las net bij iemand dat het pas sinds 1997 geen verzachtende omstandigheid meer is bij het proces inzake het vermoorden van je echtgenote dat ze overspel pleegde. Zevenennegentig. En maar van de toren blazen hoe Vooruitstrevend ende Beschaeft dit land is, wat een voorbeeld voor de rest van de wereld. Zou er al een land op deze bol bestaan waar alle mensen (ook holebi’s, ook immigranten, ook armen, ook mensen met een beperking) echt gelijk zijn voor de (al dan niet ongeschreven) wet?
  • Voor ik ongelukken bega, ga ik mijn positieve bril opzetten: engagementen anno 2018
    – ik ging naar een vergadering van de Fietsersbond, hielp de facebook van de lokale afdeling van de grond te komen, op de eerste ochtend van de lente gaan we applaudiseren, we gaan nog samen nadenken over hoe we de fietsers in het Ringland verhaal aan zo comfy en conflictvrij mogelijke fietswegen kunnen helpen, en we gaan peilen naar de mening wat betreft fietsen bij onze volksvertegenwoordigers voor de komende kiezingen. Toffe mede-vrijwilligers, (meestal) licht verteerbare materie en nog nuttig ook. Kom erbij 😉
    – het Groen Verzet is herrezen, onlangs deden we een opruimrondje, dat deed zo veel deugd!
    – ben al jaren lid van Voedselteams en wilde me ook daar engageren, dus ben ik sinds kort ledenverantwoordelijke van ons lokale team. Nog effe wegwijs worden.
    – heb een verhaal om te proeflezen binnen. Ik vind het zo fijn om mensen te helpen die de eerlijke mening nodig hebben van ervaren lezers.
    – 5beaufort, het nieuwe positieve magazine van onze provincie, gaat een van m’n blogberichten publiceren in het volgende nummer 🙂
    – zou nog wel meer dingen willen doen maar moet opletten dat de agenda niet uitpuilt en het geen blok aan m’n been wordt. Veel vrijwilligerswerk kun je doen op een moment dat het je het beste schikt.
  • “Eindelijk hoor ik erbij,” zei ik tegen mijn man, “bij de volwassenen.” Het ging tijdens een vergadering even over de jeugd van tegenwoordig en hoewel ik de jongste aanwezige was, waren we het met elkaar eens en ik kan de generatiekloven waarnemen die me scheiden van de kinderen van de jaren 2000.
  • Heb De Geschiedenisroman ontdekt. Hij lag in een boekenruilkastje en vroeg of ik hem tijdelijk wou adopteren. Wat een fantastisch genre. Het exemplaar in kwestie gaat over de geschiedenis van Brazilië, vijf eeuwen lang vanaf 1490. Hoewel de auteur niet eens Braziliaans is, heeft hij ontzettend veel research gedaan om zowel de echt bestaand hebbende personages als de verzinnelingen zo waarheidsgetrouw mogelijk weer te geven. Kwaliteit dus, geen ‘alternative facts’. Het boek heet ‘Het groene paradijs’ trouwens en smaakt naar meer. Geschiedenis leren begrijpen kan de Antwoorden waar ik zo naar snak leveren, of op z’n minst een aantal puzzelstukjes.

 

Standaard