Moet er nog bio zijn?

Hoe meer hoe beter!

Ik vind het geweldig dat er meer en meer biologisch geteeld voedsel beschikbaar is. Zo is er een heel klein tikje minder nood aan fairtrade initiatieven zoals Voedselteams of zelfplukboerderijen of hoevewinkels, waar je de meeste mensen toch niet warm voor krijgt wegens de alomtegenwoordige “ik heb geen tijd” mentaliteit. Die winkelconcepten blijven uiteraard zeer interessant en nuttig om de boer rechtstreeks te steunen, om je in te zetten als vrijwilliger of gewoon om gelijkgestemde violen te ontmoeten.
Op onze markt staat tussen die met zijn onderhoudsproducten en die met zijn tafellakens een bioboer. In de supermarkt kun je er ook niet meer naast kijken. Godzijdank.

Het is en blijft wat duurder, ja, maar dat is al gebeterd en bio heeft vele voordelen.

Eerst en vooral: smaak. Maak maar eens een salade door een plastic pakje open te scheuren of pluk uit onbespoten tuin en je proeft het verschil. Of lijkkleurige plofkip 2+1 gratis versus dat bijna onbetaalbare mini stukje stevig roze vlees, het verschil in smaak valt niet te beschrijven en daar trek ik steeds liever de portefeuille voor open. Zelfs pasta of een koekje met dat groene blaadje erop smaakt mij beter. Want zeker als je geboren bent met een onsusbaar geweten is hier dan eindelijk een eenvoudige manier om te weten dat je het juiste aan het doen bent, of minder slecht toch al zeker.

Om maar te zwijgen over het vergif dat je niet binnenkrijgt omdat het de bioboer verboden is om dodelijke brol op z’n gewassen en in zijn dieren te deponeren. Je kraakverse krop sla leg je in een kom water met wat zout en daarna spoel je hem nog eens af voor de zekerheid en klaar, net zoals je doet wanneer je zelf een moestuintje hebt of iets meekrijgt van familie of vrienden die teveel oogst hebben. En zeker bij wat je koopt bij de supermarkt is de kans op een bladluis bijna nihil.

Lees verder
Standaard

Terug in actie

Enkele maanden heb je toch wel nodig om je aan te passen aan een nieuw huis, een nieuwe stad en een nieuwe job. “Woestijntijd,” zoals iemand het mooi omschreef. Verdwalen lukt niet meer maar je voelt je nog geen inwoner.

Ik maak veel foto’s want elk seizoen is voor het eerst, en Lier is op natuurgebied adembenemend. Als ik eens zin heb maak ik een compilatie, maar ik heb het wat te druk en ik wil niet dat mijn foto’s worden gebruikt zonder toestemming. Het prachtigst waren een paar ochtendwandelingen toen ik toch niet meer kon slapen, waarbij je van donker naar volle zon van de ene wauw in de andere ooh valt en dat dus maar allemaal vastlegt, een voordeel van de slimme telefoon. Eentje wordt de cover van mijn man zijn nieuwe boek. Ik nam een geluidsopname van een rare kwast van een vogel met heel gevarieerde liedjes die honderden meters ver droeg, en tijdens een wandeling van Natuurpunt liet ik dat horen. Bleek het een nachtegaal te zijn! Zonet was er een sneeuwlandschap van wilgenpluis, met merels en koekoek en spechten… Reigers, vele soorten wilde bijen, trekvogels, belachelijk mooie oude bomen, het houdt niet op. Een regenboog van bloemenpracht voor wie eens op zijn hurken gaat zitten om tegoei te kijken. En, verdraaid, een beverdam! Dankzij Natuurpunt weet ik ze liggen. Wie weet kan ik de beestjes ooit eens spotten. Kom zelf maar eens kijken anders.

En toch trekt de Lierenaar nog altijd zo’n vuil gezicht, ik snap het echt niet. Ze staan er blijkbaar in de streek om bekend om nors te zijn. Onderling doen ze wel lacherig en sympathiek hoor, je hoort bij de bakker: “Zeg, jij moet geen goeiedag zeggen op de fiets of wat?” of zelfs gelach, heel soms. Turf je in gedachten hoeveel er terug knikken of groeten nadat jij goeiendag hebt geknikt, en hoeveel er je negeren of een even vies gezicht blijven trekken maar dan terwijl ze jou aankijken, dan zit je op ongeveer 20% opgevoede mensen. Dat is niet veel. Antwerpen is liever. Brussel waarschijnlijk ook. Mijn man schreef er een column over. Die hebben ze aan zichzelf te danken 😛

Lees verder
Standaard

Hoera, een tuin!

Toen we het huis voor het eerst kwamen bekijken, stond de enorme kerselaar van drie tuintjes verder in bloei. Het was eind april. Het was hier een groene weelde en we zwichtten onmiddellijk. We stelden meteen een onderhandse overeenkomst op want wij hadden het spel al geleerd. Pas bij de sleuteloverdracht eind augustus zagen we het huis terug, corona, weet je wel. Behalve de foto’s van de immosite hadden we geen idee meer hoe het eruit zag. We waren vergeten zelf foto’s of maten te nemen voor de indeling van de kamers. Wel hadden we enkele foto’s van de tuin gemaakt wegens hoera, een echte tuin!

Lees verder
Standaard

Recensie: Valse Getuige – Karin Slaughter

Als je niet kunt slapen omdat je grijze massa overuren draait, heeft een auteur zijn/haar doel bereikt. Ik wist al dat ik niet goed tegen duistere films kan, maar ’t is nu ook duidelijk dat ik thrillers beter kan laten voor wat ze zijn. Het begon met Zeis van Neal Shusterman, een spannend jeugdboek dat even toevallig op mijn pad kwam als alle fictie die ik lees. Toen De Echtgenoot van Dean Kootz, en nu deze. Eenmaal in zo’n boek verslapt mijn grip op de werkelijkheid en zit ik elk vrij moment te bladeren. Bij mooie verhalen is dat ontspannend, bij thrillers het tegendeel. Ook al zit je in het heerlijke lentezonnetje, je voelt je opgejaagd wild en op momenten dat het boek dicht is vraag je je honderd dingen af over de personages en gebeurtenissen. ’t Zal wel weer aan mij liggen dat dat “veel te” intens binnenkomt. Hoe zou het zijn om een kop te hebben die zo’n verhaal hetzelfde behandelt als boodschappen doen? Bestaat dat?

In Valse Getuige, mijn eerste en laatste Slaughter, krijgen we te maken met twee zussen die hun afschuwelijke herinneringen niet helemaal hebben kunnen verdringen door respectievelijk workalholisme en heroïne. Een gevaarlijke gek komt alles oprakelen en de achtbaan gaat de dieperik in, zo ongeveer tot in de hel. Meer dan 400 bladzijden lang hield dat frêle dametje mij in haar wurggreep.

Lees verder
Standaard

Joepie, inspraak

Voor die-hards die dit weekend wat tijd op overschot hebben is er een volksraadpleging over een nationaal preventie- en actieplan rond hormoonverstoorders. Je leest er alles over bij Groengenot. Tip: kopieer je antwoorden in een tekstbestand zodat je ze kunt doormailen (ik kreeg een session timeout). Er is tijd tot valentijn. Het is belangrijk… Pfos en zo…

Standaard

Lierke ‘kweethetzodirectmetunognierke

Om één of andere reden zijn wij verhuisd. Allez, om meerdere redenen. Na vele droge (en dus ecologische) boterhammen hadden wij genoeg bijeengeschraapt voor een koopwoning. Dat is een ander paar mouwen dan naar een volgend huurappartement trekken. Misschien daarom dat we voor het eerst eens gingen kijken buiten Antwerpen en zijn districten. Nee, ik lieg. Al jaren waren we het met elkaar eens dat we niet in Antwerpen iets zouden kopen. Eerst trokken Linkeroever, Zwijndrecht of Beveren ons wel aan (we schrijven pre-pfos-tijdperk), tot wij de vervoersmogelijkheden eens nader bekeken. Eén treintje per uur, of één tramlijn die Oosterweelgewijs nog zware tijden voor de boeg heeft. Fiets allemaal mooi en wel, maar als het vriest ben ik te bang om uit te glijden, en het gegeven vrouw alleen in het winterdonker is nu eenmaal iets om ook rekening mee te houden. Zonder auto moet je ergens in het centrum gaan zitten. En niet in een of ander voedselbos, helaas. Liefst een plek die meerdere lijnen heeft van meerdere soorten openbaar vervoer – het gebeurt vaak dat er eentje staakt of defect is. Het noorden van Antwerpen (Kapellen en omstreken) zei ons niet zo veel, net als het zuiden (Boom en co), omdat we daar nooit komen. Het oosten (mijn geboortestreek) en de rest van de provincie viel ook af wegens te ver weg van mijn man zijn werk. Blijft over: Lierke Plezierke, dat lang geleden een fraaie indruk had gemaakt toen ik er voor het eerst was (zie blogpost).

Lees verder
Standaard

Protest vanuit uw kot, amai dat gaat vlot

De overheid wil een leidingenstrook van de haven naar Geleen (achter Maasmechelen) aanleggen en vindt het blijkbaar wel eens lollig om daarbij duizenden mensen te onteigenen, de natuurwetgeving te negeren enzovoort.

Buisleidingstraat: ja. Nieuw tracé: niet meer van deze tijd!! Zeker mensen uit de sector roep ik op om een bezwaarschrift in te dienen met technische/administratieve argumenten, maar iedereen mag zich bij deze aangesproken voelen 😉 Protesteren kan tegenwoordig vanuit uw kot met itsme of kaske-en-pas.

Petities zijn ook lief en leuk maar gaan weinig uithalen. [edit november 2021: helaas heeft Stad Antwerpen honderden bezwaarschriften aan zijn laars gelapt ivm een bouwproject op Nieuw Zuid dat Hobokense Polder naar de vaantjes gaat helpen. Ik dacht dat bezwaarschriften juridische waarde hadden, of op zijn minst, euh, tja, iets konden uithalen? Ik ben nog steeds te naïef blijkbaar. Ik vrees dat wij kleine garnalen helemaal niks meer in de pap te brokken hebben. Het deed wel deugd om mijn ei eens te leggen in mijn toenmalig bezwaarschrift.]
Er is tijd tot 30 april dus wees snel…
https://omgeving.vlaanderen.be/grups/leidingstraat-antwerpen-ruhr klik op “inspraakformulier” in ’t midden of rechtsboven.

Meer lezen kan hier bijvoorbeeld.

Ik heb het heel wat beknopter gehouden dan vorige keer:

Lees verder
Standaard

Brand op ’t Schietveld

Postapocalyptisch gevoel, dat kan ik u verzekeren als je er niet bij was. Ik was aan’t helpen bij de plantenmarkt van Natuurpunt. Eerst betrok het precies zo’n beetje, maar zonder wolkensluiers. Raar, maar ’t zal wel zeker? Tijdens de lunch zagen we schilfertjes vallen en vroegen we ons af of dat nu van het gezandstraal om de hoek kwam of niet. “Joepie, verf om in te ademen,” lachte ik nog groen, want we waren al lang bezig over vervuiling, regeltjes die niemand nog snapt enzovoort. De lucht kleurde sepia en het begon geweldig te stinken, allemaal zo geleidelijk aan dat het amper opviel. Iemand checkte het nieuws. “Dat is ook slim, schietoefeningen in natuurgebied bij dit droge weer.”

Je autonome zenuwstelsel zorgt ervoor dat je je bij de situatie neerlegt omdat je denkt dat je er niks aan kunt doen. Je gaat traag bewegen en ’t lijkt alsof je zenuwen uitgeplugd zijn. Denken doe je eigenlijk niet meer dus gezond verstand is gewoon niet beschikbaar. Je voelt niks, je stelt je geen vragen, je ziet de kleur van de lucht en de dwarrelende as, je weet vaag ergens dat het stinkt, en je denkt niks. Comfortably numb van Pink Floyd is daar een goeie soundtrack voor. Je kijkt de bestellingen na want dat is waarvoor je daar bent. Je blijft even doelgericht & perfectionistisch als anders, want allicht zijn de hersenen verheugd dat er op die manier topkwaliteit afleiding van de situatie is, dat de verhalenverteller van het ego zijn bek eens houdt voor de verandering.

Tijdens een pauze op het binnenplein checkte ik het nieuws toch ook maar eens en toen zag ik een afbeelding van de rotzooiconcentratie in de lucht boven Antwerpen op dat moment en de oproep van ons aller Cathy. Die BE-alert werkt voor geen meter want we wisten omwille van bovenvermelde redenen niet dat we de deuren beter dicht hadden gedaan (ze hebben toch ons gsm-nummer en onze identiteit, een SMS had handig geweest. Is er iemand wel verwittigd die op dat moment niet online zat en zo ja hoe?).

Deurtjes toe en op de gang blijven. Wauw, lucht of wat? Het duurde maar een paar ademteugen voor ik uit die rare roes was. Als je dan buiten moest om een plantje te wisselen, viel het verschil keihard op en vroeg je je af waarom je alarmbellen niet afgegaan waren?! “Ik zal maar een trammeke pakken,” dacht ik toen het werk gedaan was, omdat naar huis stappen een idiote beslissing zou zijn. De lucht was toch alweer wat blauwer, of dat maakte ik mezelf wijs. Gelukkig hebben we mondmaskers à volonté tegen het inademen der rotzooi… Ha ha ha! De tram liet een kwartier op zich wachten en die geestestoestand was terug. Zoals je huisdier doet bij de dierenarts omdat het weet dat verzet nutteloos is. Een allesbehalve overtuigende weeklacht in de vorm van een zucht, of in het geval van uw huisdier een stil gehuil kan er nog net vanaf op dat moment.

Is dit nu later? Wen er maar aan godverdomme!

Standaard

Ex-roker

Nu ik meer dan twee maanden vrij ben, gun ik me een schouderklop en de titel van dit stukje. Ik doe mijn uiterste best om geen verzuurde anti-roker te worden, dus ik heb zeker niet de bedoeling om hier een pleidooi tegen tabak van te maken. Ik wil even neerpennen hoe het was en is, nu het nog vers in het geheugen zit. Allicht doe ik het uit egoïsme, want op een moeilijk moment kan ik het herlezen. Is er ooit een volstrekt ego-loze of volgens de regels van de kunst compleet objectieve daad gesteld dan? Iets zonder bijbedoelingen? Een essay hierover zal ik op mijn “ooit eens te schrijven als ik niet weet waarover” lijstje zetten. Dat lijstje bestaat niet, want ik doe maar wat, net als u.

Anyway, mijn toen ongeveer vierjarige neefje vroeg met een verontwaardigde blik, gewoon vanuit puurheid: “Waarom rook jij?” Ik stond met mijn mond vol rook en wist echt niet wat hierop een fatsoenlijk antwoord zou kunnen zijn. Ik weet niet meer wat ik heb geantwoord. Misschien was die vraag de eerste steen die geworpen werd en raak was. Natuurlijk kijken collega’s, ouders, vrienden, familie, onbekenden en de huisarts naar je met een blik vol emotie die ze maar heel moeilijk kunnen verdoezelen en houden ze zich in om erover te zeuren. Dat wordt verwacht dus dat wordt gedaan. Iedereen is immers vrij om te doen en laten wat hij/zij/xij wil, binnen de perken van de wetgeving, want anders werd het een zootje. De huisarts zegt het wel, wanneer die moet weten of je rookt om de juiste behandeling te kunnen geven tegen je symptomen. Alsof dat niet op het computerscherm staat. Ofwel weet die het maar al te goed maar heeft Hippocrates gezegd: trek ze af en toe maar eens aan hun oor als ge de kans ziet. “Je weet dat je beter zou stoppen.” “Ja, dat weet ik.” Het gesprek gaat verder en je voelt je een wandelende mislukking.

Lees verder
Standaard

Recensie: Intouchables

Mensen raden graag beeldverhalen aan die hen hebben geraakt. Ik kan je mijn “te kijken”-lijstje bezorgen; het zijn films en series die indruk hebben gemaakt op medemensen. Ooit gebeurt het dat ik er eentje kijk. Dat gaat heel erg traag. Liever doe ik andere dingen. De ene mens kent me beter dan de andere; je moet me bijvoorbeeld niet vragen om gewelddadige dingen als “Game of Thrones” of “Handmaids’ Tales” te bekijken. Vaak merk ik bij de aanrader in kwestie enige teleurstelling op, want tegenwoordig zeg ik gewoon dat het mijn ding niet is als er bloed in wordt vergoten. Dat toegeven (neen zeggen, dus) is niet evident maar wel opvallend praktisch.

“Pratique,” zo vat Driss uit de film “Intouchables” zichzelf goed samen tijdens een sollicitatie. De film lag in het ruilkastje want DVD’s zijn stilaan verworden tot cassettebandjes of diskettes: men wil er vanaf. Als een film van het “te kijken”-lijstje toevallig op mijn pad komt, voeder ik hem uiteindelijk aan de CD-RW-drive van de desktop die dienst doet als alleskunner in dit huishouden. In combinatie met de dumb-TV en de versterker hoeven wij nooit nog in een plakkerige cinemazaal te vertoeven. Ouderwets, degelijk spul is très pratique.

Lees verder
Standaard

#Klimaatzaak

Ja, vind mij maar een geitenwollen zaag. Onderstaand verslagje van dag 1 van de klimaatzaak leest als een thriller want dat is het ook!!! Daarom stond ik dus zondag ook met een stukske keukenrol verkleed als advocaat op het stadsplein. Ge wilt niet luisteren, ge wilt niet praten, maar ge voelt het elke zomer en ge hebt zelf ook al mensen moeten afgeven aan de gevolgen van de opwarming of de luchtvervuiling of de pesticiden of.

Lees hieronder maar en doe zelf ook eens iets. Wat dan? De welbekende gedragsveranderingen waar ge zo nen hekel aan hebt omdat het zelfs door de Flair gehyped wordt. Niet met het vliegtuig op reis en zo weinig mogelijk vlees en wegwerpbrol kopen hebben mijns inziens ’t meeste impact maar er is meer dan genoeg literatuur en discussie over te vinden. Lees en doe iets. Delen of liken is ook iets.

Een citaatje dat er voor mij uit sprong en waardoor ik “nu ineens” (dat denkt ge maar) zo woest ben:

Argument van de advocaten van het Waalse gewest (…): ‘De toekomstige generaties bestaan hypothetisch uit kinderen die nog geboren moeten worden. Dat zijn geen rechtspersonen.’

Sinds het nog eens een beetje in de media kwam door de actie van zondag, zijn er al vierduizend mede-eisers bij. Hier kun je de zittingen op de voet volgen en er is ook een invulveldje voor een dagelijks verslag. Als ik zoek op “klimaat” op de vrt-site bij homepage, binnenland en justitie krijg ik 0 hits dus erg nieuwswaardig is het niet, blijkbaar.

Standaard

Meester, ze begint weer

… of is het eentje om het af te leren, de apotheose van gedachten en gevoelens waar ik al veel te lang mee rondloop? Het deed in elk geval deugd om het te schrijven.

Context: bezwaarschrift tegen een megalomaan idioot project vlak naast het voorlaatste grote natuurgebied in een district van Antwerpen. Heb het een weekje laten sudderen omdat ik ook wel weet dat je een bezwaarschrift best kurkdroog en to-the-point en wetenschappelijk aanpakt, maar zonet besliste ik: foert. Veel leesplezier en een warme oproep om ook in uw pen te kruipen. Er is tijd tot 20 februari voor dit openbaar onderzoek. Kort, lang, droog, humoristisch, woest, ’t maakt niet uit. Kwantiteit boven kwaliteit in dit geval, ook voor niet-Antwerpenaren die Uplace-achtige dossiers beu zijn. Go! Op deze link staan vormvereisten en de link naar een online formulier om het nog gemakkelijker te maken. Een stemcomputer is ingewikkelder, echt waar.

Lees verder
Standaard

Ontmoeting in Antwerpen (3)

De kinesist heeft nek en schouders weer wat losser gekregen. Tevreden geeuw ik de wereld tegemoet. Ik wil buitenlucht en een evenwichtige lunch. Ik kan de Delhaize aan vanmiddag. Het is van in maart geleden, toen er nergens behalve daar nog een wc-rol te vinden was. Weer een nieuw systeem om karren te ontsmetten want die ene kansarme, ja, die kostte toch wel erg veel geld, hoor. Als een kleuter spiek ik bij mijn voorgangers hoe het moet. Wielen ergens in klikken, hand ergens in steken. Er schijnt niks te gebeuren en ik voel de druk van mijn achterliggers. In een paar milliseconden leert een te klein geschreven instructie met te veel woorden me dat de klus geklaard is. Ik knik verontschuldigend naar de buitenwipper en vind in de inkomhal meer dan genoeg flesjes alcoholgel om mijn handen aan te pakken. Een vriendin uit Australië wist me te zeggen dat er bij hun schijnbaar zorgeloos geknuffeld wordt, geen mondmasker of handgel te zien behalve in de getroffen regio’s enkele maanden geleden. Wie wel een mondmasker draagt op het werk, wordt erg scheef bekeken. Hun continent is al drie kwartalen lang op slot maar in ruil is het virus het afgetrapt. Zij leest met stijgende verbazing hoe wij hier in Europa blijven knoeien, hoe inconsequent en vluchtig de regeltjes zijn, hoe de grafieken niet te temmen vallen, en ieder landje voor zich. We wisselen de cliché’s uit. Zij denkt: nog twee jaartjes doorbijten. Zij zijn tweezaam daar, putje zomer, maar samen sterk ondanks het gemis.

Wat een verandering. Ook in de supermarkt. De marketeers hebben, coronamoe als heel de wereld, iets nieuws verzonnen om de aandacht te kanaliseren. Met positief gevolg. De bio- en fairtradeproducten zijn niet te tellen. Ik ben aangenaam verrast. In een uitverkoopbak zitten enkele glazen potten met ouderwets toekomstproof afsluitmechanisme, aan het aantal afprijzingen te zien al heel lang. Verkocht. Ik kijk mijn ogen uit en leg verbazingwekkend gemakkelijk verkrijgbare producten in de kar. Net wat ik niet zocht maar dat komt handig uit. Mijn lijf en mijn kinesist vragen om gezondere keuzes en bij Delhaize is het in dat geval blijkbaar te doen. Wat een verschil met tien jaar geleden, toen er één soort veggieburger was, amper te vreten maar beter dan gebakken lucht.

Evolutie. Eindelijk. Na al die jaren roepen in de woestijn mogen wij een keelpastille. Taak volbracht.

Met twee volle tassen waggel ik huiswaarts. In een portiek rook ik een van mijn laatste sigaretten terwijl ik de mensen bekijk. Geen haar veranderd. Wat verwacht je ook. Niks, dan kan het alleen maar meevallen: da’s al jaren mijn devies.

“Totale uitverkoop,” schreeuwt een heel kleine schoenenwinkel.

Lees verder

Standaard

Ontmoeting in Antwerpen (2)

Zaterdagochtend. Om half zeven houd ik het niet meer uit in bed. Ik tel de uren die ik gekregen heb, het valt best mee. Ik zal eraan moeten wennen dat mijn dag om tien uur ’s avonds gedaan is. Ik zet koffie, geef de kat eten en kleed me aan. Honger. Volgens de flyer van de bakker met de openingsuren tijdens de kerstvakantie is hij al open. Het regent niet meer, de vogels fluiten voorzichtig, de lucht is zuiver en de maan begint af te nemen. Vrij veel verkeer voor dit uur. Ik haal diep adem. Ochtendwandelingetjes zijn de max.

Nog geen sandwishkes en stokbrood maar er zijn al enkele soorten pistolets die ik laat opsommen omdat mijn bril aangedampt is. “Gelukkig nieuwjaar.” “Beste wensen.” “En een croissantje graag.” Cash afhalen want ik wil niet dat munten en briefjes verdwijnen – stel je voor, payconiq op de rommelmarkt of in de beker van een dakloze. Ik steek over. De bus die voorbij komt is nog leeg. Iemand hijst een enorme hoeveelheid kranten op zijn fiets. “Goeiemorgen,” zegt hij omdat ik per ongeluk een halve seconde naar die kranten had gekeken, me afvragend hoe hij dat zou gaan klaarspelen. “Weer zo ene,” meldt mijn systeem. Hij vraagt een vuurtje en wil mij een sigaret geven omdat ik zeg dat ik net op weg was om er te gaan kopen. Nou, omgekeerde wereld, dat kan ik moeilijk afslaan, toch? Ik hou van de social distance en van de vele vroege vogels op deze drukke straat. Mijn systeem geeft code oranje dus ik vis een sigaret uit het pakje dat hij openhoudt. Waar woon je, achter het kruispunt en jij, aan het station, breng je al lang kranten rond, wil je er eentje, nee dank u, dit is een bijverdienste, ik werk in de bouw, oh tof altijd in de buitenlucht, woon je alleen, ik ben al dertien jaar getrouwd, ik nog niet, hoe oud heeft je, nog heel mooi voor je leeftijd. Ik schiet spontaan in de lach en zeg “Amai, zo vroeg ’s morgens.” Hij lacht niet mee en vraagt of ik facebook heb. Code rood dus ik lieg en neem snel afscheid. Een bejaard koppel komt hun krantenjongen net hartelijk gelukkig nieuwjaar wensen en het verkeerslicht is op groen gesprongen, dus dat komt perfect uit.

Lees verder
Standaard