Meester, ze begint weer

… of is het eentje om het af te leren, de apotheose van gedachten en gevoelens waar ik al veel te lang mee rondloop? Het deed in elk geval deugd om het te schrijven.

Context: bezwaarschrift tegen een megalomaan idioot project vlak naast het voorlaatste grote natuurgebied in een district van Antwerpen. Heb het een weekje laten sudderen omdat ik ook wel weet dat je een bezwaarschrift best kurkdroog en to-the-point en wetenschappelijk aanpakt, maar zonet besliste ik: foert. Veel leesplezier en een warme oproep om ook in uw pen te kruipen. Er is tijd tot 20 februari voor dit openbaar onderzoek. Kort, lang, droog, humoristisch, woest, ’t maakt niet uit. Kwantiteit boven kwaliteit in dit geval, ook voor niet-Antwerpenaren die Uplace-achtige dossiers beu zijn. Go! Op deze link staan vormvereisten en de link naar een online formulier om het nog gemakkelijker te maken. Een stemcomputer is ingewikkelder, echt waar.

Lees verder
Standaard

Ontmoeting in Antwerpen (3)

De kinesist heeft nek en schouders weer wat losser gekregen. Tevreden geeuw ik de wereld tegemoet. Ik wil buitenlucht en een evenwichtige lunch. Ik kan de Delhaize aan vanmiddag. Het is van in maart geleden, toen er nergens behalve daar nog een wc-rol te vinden was. Weer een nieuw systeem om karren te ontsmetten want die ene kansarme, ja, die kostte toch wel erg veel geld, hoor. Als een kleuter spiek ik bij mijn voorgangers hoe het moet. Wielen ergens in klikken, hand ergens in steken. Er schijnt niks te gebeuren en ik voel de druk van mijn achterliggers. In een paar milliseconden leert een te klein geschreven instructie met te veel woorden me dat de klus geklaard is. Ik knik verontschuldigend naar de buitenwipper en vind in de inkomhal meer dan genoeg flesjes alcoholgel om mijn handen aan te pakken. Een vriendin uit Australië wist me te zeggen dat er bij hun schijnbaar zorgeloos geknuffeld wordt, geen mondmasker of handgel te zien behalve in de getroffen regio’s enkele maanden geleden. Wie wel een mondmasker draagt op het werk, wordt erg scheef bekeken. Hun continent is al drie kwartalen lang op slot maar in ruil is het virus het afgetrapt. Zij leest met stijgende verbazing hoe wij hier in Europa blijven knoeien, hoe inconsequent en vluchtig de regeltjes zijn, hoe de grafieken niet te temmen vallen, en ieder landje voor zich. We wisselen de cliché’s uit. Zij denkt: nog twee jaartjes doorbijten. Zij zijn tweezaam daar, putje zomer, maar samen sterk ondanks het gemis.

Wat een verandering. Ook in de supermarkt. De marketeers hebben, coronamoe als heel de wereld, iets nieuws verzonnen om de aandacht te kanaliseren. Met positief gevolg. De bio- en fairtradeproducten zijn niet te tellen. Ik ben aangenaam verrast. In een uitverkoopbak zitten enkele glazen potten met ouderwets toekomstproof afsluitmechanisme, aan het aantal afprijzingen te zien al heel lang. Verkocht. Ik kijk mijn ogen uit en leg verbazingwekkend gemakkelijk verkrijgbare producten in de kar. Net wat ik niet zocht maar dat komt handig uit. Mijn lijf en mijn kinesist vragen om gezondere keuzes en bij Delhaize is het in dat geval blijkbaar te doen. Wat een verschil met tien jaar geleden, toen er één soort veggieburger was, amper te vreten maar beter dan gebakken lucht.

Evolutie. Eindelijk. Na al die jaren roepen in de woestijn mogen wij een keelpastille. Taak volbracht.

Met twee volle tassen waggel ik huiswaarts. In een portiek rook ik een van mijn laatste sigaretten terwijl ik de mensen bekijk. Geen haar veranderd. Wat verwacht je ook. Niks, dan kan het alleen maar meevallen: da’s al jaren mijn devies.

“Totale uitverkoop,” schreeuwt een heel kleine schoenenwinkel.

Lees verder

Standaard

Ontmoeting in Antwerpen (2)

Zaterdagochtend. Om half zeven houd ik het niet meer uit in bed. Ik tel de uren die ik gekregen heb, het valt best mee. Ik zal eraan moeten wennen dat mijn dag om tien uur ’s avonds gedaan is. Ik zet koffie, geef de kat eten en kleed me aan. Honger. Volgens de flyer van de bakker met de openingsuren tijdens de kerstvakantie is hij al open. Het regent niet meer, de vogels fluiten voorzichtig, de lucht is zuiver en de maan begint af te nemen. Vrij veel verkeer voor dit uur. Ik haal diep adem. Ochtendwandelingetjes zijn de max.

Nog geen sandwishkes en stokbrood maar er zijn al enkele soorten pistolets die ik laat opsommen omdat mijn bril aangedampt is. “Gelukkig nieuwjaar.” “Beste wensen.” “En een croissantje graag.” Cash afhalen want ik wil niet dat munten en briefjes verdwijnen – stel je voor, payconiq op de rommelmarkt of in de beker van een dakloze. Ik steek over. De bus die voorbij komt is nog leeg. Iemand hijst een enorme hoeveelheid kranten op zijn fiets. “Goeiemorgen,” zegt hij omdat ik per ongeluk een halve seconde naar die kranten had gekeken, me afvragend hoe hij dat zou gaan klaarspelen. “Weer zo ene,” meldt mijn systeem. Hij vraagt een vuurtje en wil mij een sigaret geven omdat ik zeg dat ik net op weg was om er te gaan kopen. Nou, omgekeerde wereld, dat kan ik moeilijk afslaan, toch? Ik hou van de social distance en van de vele vroege vogels op deze drukke straat. Mijn systeem geeft code oranje dus ik vis een sigaret uit het pakje dat hij openhoudt. Waar woon je, achter het kruispunt en jij, aan het station, breng je al lang kranten rond, wil je er eentje, nee dank u, dit is een bijverdienste, ik werk in de bouw, oh tof altijd in de buitenlucht, woon je alleen, ik ben al dertien jaar getrouwd, ik nog niet, hoe oud heeft je, nog heel mooi voor je leeftijd. Ik schiet spontaan in de lach en zeg “Amai, zo vroeg ’s morgens.” Hij lacht niet mee en vraagt of ik facebook heb. Code rood dus ik lieg en neem snel afscheid. Een bejaard koppel komt hun krantenjongen net hartelijk gelukkig nieuwjaar wensen en het verkeerslicht is op groen gesprongen, dus dat komt perfect uit.

Lees verder
Standaard

Niet weerhouden

Maarten Vanhamel is op zoek naar werk. Hoewel hij over genoeg motivatie en werkervaring beschikt en de longen uit zijn lijf solliciteert, krijgt hij nergens een contract voorgelegd. Zoals iedereen die werk zoekt, komt hij wel eens op plekken terecht waar al zijn alarmbellen af gaan of krijgt hij het uit frustratie aan de stok met medewerkers van de interim. De lezer volgt Maarten in zijn zoektocht en in zijn dagelijks leven, want er is natuurlijk meer dan afwijzingsmails alleen. Er zijn hilarische momenten, bijzondere ontmoetingen, er is Weltschmerz, romantiek en vriendschap.
‘Niet Weerhouden’ is niet alleen een boek over doorzetten maar ook een verhaal over de zoektocht naar jezelf. Door zich over te geven aan de gebeurtenissen en hulp te aanvaarden, komt Maarten tot transformatie.
Serge heeft een kurkdroge, humoristische schrijfstijl en het woord ‘meeslepend’ vind ik hier wel op zijn plaats. Hij zorgt ervoor dat je algauw met de personages begint mee te voelen en dat je het boek in één ruk zou willen uitlezen.

‘Niet Weerhouden’ is de Nederlandstalige debuutroman van mijn echtgenoot Serge. Geheel onbevooroordeeld kon ik deze boekrecensie dus niet schrijven. Het deed me deugd om het schrijfproces van dichtbij te volgen en het redactiewerk te mogen doen. Intussen (kerst 2020) is het fysiek en digitaal beschikbaar. Je kunt het via mij bestellen, bij Standaard Boekhandel of via deze link (meer bestelopties). Veel leesplezier!

Standaard

Gehandicapt

Sinds de zoveelste vragenlijst over corona een paar weken geleden, ben ik nog eens lid geworden van een enquête-panel-hoe-heet-het-dinges. In tegenstelling tot alle vorige enquête-panel-hoe-heet-het-dingesen gaat het hier niet over klassiek marktonderzoek. Dus geen vragen à la “Als merk x een persoon was, welke karaktereigenschappen zou je het dan toedichten” (waarom worden mensen eigenlijk betaald om zulke zever te verzinnen?). Nee, Bpact panel gaat er prat op dat ze enkel onderzoek met maatschappelijke impact opzetten. En aan zoiets werk ik heel graag mee.

Bij deze enquête kwam er eerst een melding dat sommige vragen als gevoelig zouden kunnen overkomen, maar dat er niets wordt gelinkt aan jouw gegevens enzovoort. Dus ging één van mijn wenkbrauwen de hoogte in; wat zouden we nu krijgen? De anonieme opdrachtgever wilde blijkbaar met deze studie te weten komen hoe de gemiddelde mens denkt over personen met een handicap. Het was interessant om over na te denken: hoe bevooroordeeld ben ik eigenlijk?

Lees verder
Standaard

Add title

En, hoe is ’t met u? Lang geleden hé. Met mij ça va.

Werk zoeken in coronatijd is echt een aanrader. Maar ’t is me uiteindelijk gelukt. Een ziekenfonds wou me wel adopteren om te helpen met het papierwerk. Zo ineens fulltime gaan werken na al die tijd is best een aanpassing, om het voorzichtig uit te drukken. Maar zo leer je ’t snelst je weg te vinden, en de collega’s zijn heel behulpzaam. Meteen ook mijn thuiswerk-vuurdoop gehad. Hebt gij geen bureaustoel te koop toevallig?

Had ik al verteld dat Serge ondertussen 2,5 boeken geschreven heeft? Na rijp beraad is er beslist dat de laatste, ‘Niet Weerhouden’, zijn Nederlandstalige debuutroman wordt. Die is tegen de feestdagen te koop, als alles goed loopt. Wat dat alles zoal inhoudt? Drukklaar krijgen. De administratie fiksen. Testlezers ronselen (hebt ge goesting en tijd op korte termijn? ’t Is geen dik boek, zowat 140 bladzijden op A5). Nog eens helemaal doorlezen op tikfoutjes. Dat allemaal regelen kost meer tijd dan ze te schrijven; aan dit exemplaar is hij eind augustus begonnen. Ja, eens hij op dreef is…! 🙂

Lees verder
Standaard

Blijfinuwkot: avonturen met de naaimachine

Zijn we dag 30, 40? Geen idee. Het zal er ergens tussenin zitten.

Dagelijks scheuren er een stuk of vijf ambulances door onze straat, die een verbinding maakt tussen twee hoofdwegen in een district van Antwerpen. Binnen een straal van vijf kilometer liggen een stuk of tien ziekenhuizen. De hoeveelheid prioritaire voertuigen is verminderd tegenover “vroeger”, zelden nog politie of brandweer, maar met elke ambulance krijg ik een stomp in mijn maag. Welk recht heb ik om hier te zeuren dat het moeilijk begint te worden om dag in, dag uit #inuwkotteblijven? In de meeste ambulances, bestuurd door gehandschoende en gemondmaskerde helden, ligt er weer eentje die op weg is naar intensieve zorgen. Elke avond wordt hier intensief (no pun intended) geapplaudisseerd door pakweg 30% van de straat. Er is zelfs een ploegje van 5 tot 10 man dat, op social distance van elkaar, om 20u op de straathoek verzamelt omdat ze bij hun niet meedoen. In hun straat ligt echter een gigantisch woonzorgcentrum. Elke dag als ik de nieuwe cijfers bekijk, krijg ik nog meer stompen in mijn maag.

Op die ongeveer 35 dagen heb ik een dagboekje bijgehouden. Soms een bladzijde, soms twee zinnen. Ik heb best wat gedaan, meestal kleine dingen die het vermelden nauwelijks waard zijn. Wat in de balkontuin en de binnenjungle wroeten, lezen, schoonmaken, blogs lezen, social media, nieuws, webinars, chatten, telefoneren, koken, in de daluren een wandelingetje maken om van de natuurpracht te genieten. In de piekuren, zeker in het weekend, is het hier namelijk veel te druk om één van de parken in de buurt te bezoeken. Dat zie ik aan het aantal wandelaars en fietsers in onze straat. Het lijkt soms wel een markt dus heb ik geen behoefte om te gaan kijken hoe druk het in het groen is. Ik prijs me zielsgelukkig dat wij een balkon hebben om wat zonlicht op te doen. Naar de vogels te luisteren. ’s Morgens zijn er twee hommels die zich komen opwarmen in de eerste zonnestralen. Onlangs lag er ééntje in een roze anemoon te slapen, de wilde zwarte hommel met de rosse onderrug. Soms ben ik vroeg wakker, soms pas om half tien, een vast ritme handhaven heeft nu weinig zin. Soms is er bijna niets dat zin lijkt te hebben, en dan ga ik op zoek naar een Project.

Lees verder

Standaard

Kun jij nog dromen?

De toestand hoef ik niet te beschrijven, en mijn gedachten en gevoelens erover zijn wellicht ongeveer dezelfde als de uwe.

Wij hebben elk moment opnieuw de keuze:

  • Ons laten wegvoeren op de waterval van afschuwelijk nieuws
    zelfbeklag
    angst en haat de wereld in sturen
    hamsteren
    mondmaskers stelen uit het ziekenhuis (echt gebeurd!)
    stiekem feestjes organiseren
    galgenhumor
  • In ons kot blijven
    een kritische blik behouden
    een beertje of post-it berichtje of witte doek aan het raam of elke avond om 20u meedoen met het applaus (ondanks alle discussies daarover, je hebt ook de keuze om daar niet aan mee te doen. Heb je er al eens bij stilgestaan hoe vermoeiend die constant razende tornado van opinies is?)
    er zijn voor iemand die het moeilijk heeft
    deze verplichte stilstand gebruiken om te achterhalen wat echt telt voor jou en voor je omgeving, en los te laten wat je niet meer vooruit helpt

Ik hang veel te veel rond op social media en nieuwssites tegenwoordig, maar spit graag in de hooiberg naar goede, hoopgevende, solidaire initiatieven. Lees verder

Standaard

Ontmoeting in Antwerpen

Hij stapt de bijna lege tram in en strooit groeten in het rond. Hij kijkt alsof ik hem ergens van moet kennen. Ik graaf in mijn geheugen maar zijn gezicht herken ik niet. Hij zwalpt naar de chauffeur om te melden dat het regent, en dan komt hij mijn kant op omdat ik goeiendag terug had gezegd. Ik voel de collectieve opluchting omdat hij op het bankje voor mij is gaan zitten. Hij observeert me even terwijl ik aandachtig een voorbijkomend gebouw en een fietser bekijk, en vraagt: “Alles goed?” “Ja, en met u?” zeg ik en glimlach voorzichtig. Mijn besturingssysteem meldt mij: weer zo ene, desnoods afstappen aan een drukke halte en de volgende tram, ge hebt nog tijd genoeg. Toch ruik ik geen alcohol en die walgelijke wellustige blik is er ook niet. In zijn blik zit niks om bang voor te zijn. Hij steekt zijn duim op. Ik knik. Hij zegt: “Ook doen!” Ik steek mijn duim op, hij lacht, en ik voel een brede glimlach doorbreken. Hij geeft me een vuistje. Hij mompelt wat onverstaanbaars over het weer, vijf minuten lang, en ziet dan werkmannen van De Lijn. Hij zwaait naar hen en is blij dat hij een reactie heeft gekregen; dat het een vuile blik was interesseert hem niet. Hij gaat naar achter en ik ben in de veronderstelling dat hij gaat afstappen.

Aan mijn halte heb ik nog tijd genoeg dus ik ga naar een afdak en steek een sigaret op. Hij komt bij mij staan, geeft nog een vuistje en zegt: “Op bankje zitten!” Ik zeg dat ik niet in de halte, waar het bankje staat, mag roken, want dan krijg ik een boete. Hij is teleurgesteld maar krijgt een inval. Hij begint met zijn gebruikte zakdoek een verroeste richel op zithoogte te boenen. “Klaar! Zitten?” vraagt hij. Ik zeg dat het oké is om te staan, blijf glimlachen maar besluit de sigaret hier niet op te roken en zeg dat ik weg moet, dat ik een afspraak heb, dat ik ergens moet zijn. Dat is te ingewikkeld blijkbaar. Dan geeft hij mij een knuffel en het speeksel op mijn jas krijg ik er gratis bij. Ik voel de ogen van de oude vrouw die ons gadeslaat en knik haar toe dat ze de flikken niet hoeft te bellen. “Het leven is mooi hé?” zeg ik hem, en “Tot de volgende keer.” We zwaaien ter afscheid.

Standaard

Science Fiction…?

Wanneer ik als kind met geen mogelijkheid kon slapen, gebeurde het wel eens dat ik naar beneden ging om een glas water te drinken om aldus eventjes te ontsnappen aan een doemdenkerij die absoluut niet paste bij mijn leeftijd. Zowat elke avond, alleen de alwetende Joost kan zeggen waarom, speelde ik rampscenario’s af in mijn hoofd. Wat als het huis in brand stond? Wat als mama of papa doodgingen? Ik wist dat, als ik in slaap zou geraken, ik wellicht weer nachtmerries zou krijgen. Misschien was ik “gewoon” bang voor het donker (net zoals ik zowat overal bang voor was), maar tegenwoordig weet ik dat er een vakje voor bestaat: hoogsensitiviteit. Hoe dan ook zat mijn vader tegen het spookuur vaak films te kijken omdat hij ook niet goed kon slapen. Science-fictionfilms vooral: donkere beelden, veel metaal in het decor, de betere dark ambient / drone muziek, bloedstollende kreten, en protagonisten op de vlucht voor afgrijselijke onzichtbare gevaren. Meekijken deed ik dus niet.

Ik kreeg van mijn grootmoeder de tip om mijn sloefen gekruist onder mijn bed te zetten tegen de nachtmerries. Toen al was ik sceptisch maar ik probeerde het en, wetenschappelijk verantwoord of niet, ik was eindelijk ineens van die innerlijke horrorfilms vanaf! Daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor, en vandaar misschien dat ik het meegeef voor mensen wiens (klein)kind ook zo in elkaar zit. Ik heb het maar een keer of twee gedaan trouwens, het effect is permanent.

Waarna, uiteraard, de tienergeest alles wou beginnen ontdekken. Samen met mijn zus en onze beste vriendin keken we naar horrorfilms van de videotheek: de eerste keren griezelen en enkele jaren later de slappe lach. Onze nichtjes, die in het buitenland woonden en naar internationale scholen gingen, vertelden in het verduisterde berghok of tijdens een wandeling de beste griezelverhalen die ze hadden gehoord. Ik liet mezelf los in de bibliotheek, de kinderafdeling ontgroeid, en ontdekte helden als Kafka, Poe en King.

Van dergelijke verhalen kan ik nu nog steeds een paar dagen niet goed zijn. Dus consumeer ik om de paar jaar eens een klassieke thriller of science-fictionfilm om het gat in mijn cultuur een heel klein beetje te dichten.
Lees verder

Standaard

De aanhouder wint, de aandeelhouder verliest

Er kwam een artikel op mijn pad, waarover ik iets wilde schrijven. Ik heb daar eerst wel een nachtje over moeten slapen.

Al enige tijd heb ik het gevoel dat het veel te weinig impact heeft wat wij maar kunnen doen. “Wij” slaat op een groep van bloggers en andere gewone stervelingen die je blijkbaar de naam “consumentenactivisten” kunt geven. Wij, degenen die wel eens het spreekgestoelte beklimmen om even ons hart te luchten over de gevoelens die we hebben bij het zien van al wat misgaat op ecologisch, economisch en sociaal gebied. En vanuit die wanhoop & onmacht durven dromen van een wereld waarin, om het kort te houden:

– geen dieren moeten lijden om als voeding te dienen
– niets nog in plastic of papier verpakt zit
– er niemand aan een hongerloon brol moet fabriceren die na twee keer gebruiken in de afvalbak of de oceanen belandt
– de lucht en het water glashelder zijn
– kerncentrales dicht kunnen
– er meer bomen staan dan geparkeerde auto’s
– de kostprijs van voedsel rechtstreeks gaat naar degene die het heeft laten groeien

Het artikel, lieve lezers, zet uiteen waarom onze inspanningen tekort schieten. Ik begrijp eruit dat het beter is om het geweer van schouder te veranderen en de pijlen te richten op de echte veroorzakers van het onheil: de maatpakken die elke dag een fles wijn van vijftig jaar oud drinken op hun zeiljacht terwijl ze ons vierkant uit zitten te lachen. Aandeelhouders, lobbyisten, marketeers en industriëlen: zij die de touwtjes werkelijk in handen hebben. Zoals de auteur van het artikel zegt: Lees verder

Standaard

12 jaar Eurobilltracken

Dat er hier en daar een hoek af is bij mij, vermoedde u wellicht al. Twaalf jaar geleden kwam ik een biljet van 5 euro tegen waarop “HIT” stond geschreven. Ik was benieuwd waarover dat zou kunnen gaan, zocht het op en kwam bij EuroBillTracker. Ik registreerde me en typte het serienummer van het biljet in. Bleek dat het om een triple hit ging: een biljet dat door drie mensen-met-hoek-af is ingevoerd op de site. Zeldzaam. Cool. Het vormde een motivatie om stelselmatig de biljetten die op mijn pad kwamen in te voeren en te zien waar ze vandaan kwamen en naartoe gingen. Voor u zich vragen stelt: hier is niks illegaals of duisters aan. Gewoon een bende Europeanen die uit nieuwsgierigheid aan ‘citizen science’ doen door de nummers die op elk biljet staan in een ondertussen immense database in te voeren. Een tof neveneffect is dat je anders naar geld begint te kijken dan puur als ruilmiddel, geestvergiftiger, ruzieveroorzaker of maatschappijomzeephelper. Lees verder

Standaard