Protest vanuit uw kot, amai dat gaat vlot

De overheid wil een leidingenstrook van de haven naar Geleen (achter Maasmechelen) aanleggen en vindt het blijkbaar wel eens lollig om daarbij duizenden mensen te onteigenen, de natuurwetgeving te negeren enzovoort.

Buisleidingstraat: ja. Nieuw tracé: niet meer van deze tijd!! Zeker mijn lieve ex-collega’s uit de sector roep ik op om een bezwaarschrift in te dienen met technische/administratieve argumenten, maar iedereen mag zich bij deze aangesproken voelen 😉 Protesteren kan tegenwoordig vanuit uw kot met itsme of kaske-en-pas.

Petities zijn ook lief en leuk maar gaan weinig uithalen. Er is tijd tot 30 april dus wees snel…
https://omgeving.vlaanderen.be/grups/leidingstraat-antwerpen-ruhr klik op “inspraakformulier” in ’t midden of rechtsboven.

‘k Heb het eens vlug bekeken want ik heb geen uren tijd te veel, en het ziet er de moeite waard uit om te protesteren. Meer lezen kan hier bijvoorbeeld.

Ik heb het heel wat beknopter gehouden dan mijn vorige schriftelijke poging tot wereldverbetering:

Lees verder
Standaard

Brand op ’t Schietveld

Postapocalyptisch gevoel, dat kan ik u verzekeren als je er niet bij was. Ik was aan’t helpen bij de plantenmarkt van Natuurpunt. Eerst betrok het precies zo’n beetje, maar zonder wolkensluiers. Raar, maar ’t zal wel zeker? Tijdens de lunch zagen we schilfertjes vallen en vroegen we ons af of dat nu van het gezandstraal om de hoek kwam of niet. “Joepie, verf om in te ademen,” lachte ik nog groen, want we waren al lang bezig over vervuiling, regeltjes die niemand nog snapt enzovoort. De lucht kleurde sepia en het begon geweldig te stinken, allemaal zo geleidelijk aan dat het amper opviel. Iemand checkte het nieuws. “Dat is ook slim, schietoefeningen in natuurgebied bij dit droge weer.”

Je autonome zenuwstelsel zorgt ervoor dat je je bij de situatie neerlegt omdat je denkt dat je er niks aan kunt doen. Je gaat traag bewegen en ’t lijkt alsof je zenuwen uitgeplugd zijn. Denken doe je eigenlijk niet meer dus gezond verstand is gewoon niet beschikbaar. Je voelt niks, je stelt je geen vragen, je ziet de kleur van de lucht en de dwarrelende as, je weet vaag ergens dat het stinkt, en je denkt niks. Comfortably numb van Pink Floyd is daar een goeie soundtrack voor. Je kijkt de bestellingen na want dat is waarvoor je daar bent. Je blijft even doelgericht & perfectionistisch als anders, want allicht zijn de hersenen verheugd dat er op die manier topkwaliteit afleiding van de situatie is, dat de verhalenverteller van het ego zijn bek eens houdt voor de verandering.

Tijdens een pauze op het binnenplein checkte ik het nieuws toch ook maar eens en toen zag ik een afbeelding van de rotzooiconcentratie in de lucht boven Antwerpen op dat moment en de oproep van ons aller Cathy. Die BE-alert werkt voor geen meter want we wisten omwille van bovenvermelde redenen niet dat we de deuren beter dicht hadden gedaan (ze hebben toch ons gsm-nummer en onze identiteit, een SMS had handig geweest. Is er iemand wel verwittigd die op dat moment niet online zat en zo ja hoe?).

Deurtjes toe en op de gang blijven. Wauw, lucht of wat? Het duurde maar een paar ademteugen voor ik uit die rare roes was. Als je dan buiten moest om een plantje te wisselen, viel het verschil keihard op en vroeg je je af waarom je alarmbellen niet afgegaan waren?! “Ik zal maar een trammeke pakken,” dacht ik toen het werk gedaan was, omdat naar huis stappen een idiote beslissing zou zijn. De lucht was toch alweer wat blauwer, of dat maakte ik mezelf wijs. Gelukkig hebben we mondmaskers à volonté tegen het inademen der rotzooi… Ha ha ha! De tram liet een kwartier op zich wachten en die geestestoestand was terug. Zoals je huisdier doet bij de dierenarts omdat het weet dat verzet nutteloos is. Een allesbehalve overtuigende weeklacht in de vorm van een zucht, of in het geval van uw huisdier een stil gehuil kan er nog net vanaf op dat moment.

Is dit nu later? Wen er maar aan godverdomme!

Standaard

Ex-roker

Nu ik meer dan twee maanden vrij ben, gun ik me een schouderklop en de titel van dit stukje. Ik doe mijn uiterste best om geen verzuurde anti-roker te worden, dus ik heb zeker niet de bedoeling om hier een pleidooi tegen tabak van te maken. Ik wil even neerpennen hoe het was en is, nu het nog vers in het geheugen zit. Allicht doe ik het uit egoïsme, want op een moeilijk moment kan ik het herlezen. Is er ooit een volstrekt ego-loze of volgens de regels van de kunst compleet objectieve daad gesteld dan? Iets zonder bijbedoelingen? Een essay hierover zal ik op mijn “ooit eens te schrijven als ik niet weet waarover” lijstje zetten. Dat lijstje bestaat niet, want ik doe maar wat, net als u.

Anyway, mijn toen ongeveer vierjarige neefje vroeg met een verontwaardigde blik, gewoon vanuit puurheid: “Waarom rook jij?” Ik stond met mijn mond vol rook en wist echt niet wat hierop een fatsoenlijk antwoord zou kunnen zijn. Ik weet niet meer wat ik heb geantwoord. Misschien was die vraag de eerste steen die geworpen werd en raak was. Natuurlijk kijken collega’s, ouders, vrienden, familie, onbekenden en de huisarts naar je met een blik vol emotie die ze maar heel moeilijk kunnen verdoezelen en houden ze zich in om erover te zeuren. Dat wordt verwacht dus dat wordt gedaan. Iedereen is immers vrij om te doen en laten wat hij/zij/xij wil, binnen de perken van de wetgeving, want anders werd het een zootje. De huisarts zegt het wel, wanneer die moet weten of je rookt om de juiste behandeling te kunnen geven tegen je symptomen. Alsof dat niet op het computerscherm staat. Ofwel weet die het maar al te goed maar heeft Hippocrates gezegd: trek ze af en toe maar eens aan hun oor als ge de kans ziet. “Je weet dat je beter zou stoppen.” “Ja, dat weet ik.” Het gesprek gaat verder en je voelt je een wandelende mislukking.

Lees verder
Standaard

Recensie: Intouchables

Mensen raden graag beeldverhalen aan die hen hebben geraakt. Ik kan je mijn “te kijken”-lijstje bezorgen; het zijn films en series die indruk hebben gemaakt op medemensen. Ooit gebeurt het dat ik er eentje kijk. Dat gaat heel erg traag. Liever doe ik andere dingen. De ene mens kent me beter dan de andere; je moet me bijvoorbeeld niet vragen om gewelddadige dingen als “Game of Thrones” of “Handmaids’ Tales” te bekijken. Vaak merk ik bij de aanrader in kwestie enige teleurstelling op, want tegenwoordig zeg ik gewoon dat het mijn ding niet is als er bloed in wordt vergoten. Dat toegeven (neen zeggen, dus) is niet evident maar wel opvallend praktisch.

“Pratique,” zo vat Driss uit de film “Intouchables” zichzelf goed samen tijdens een sollicitatie. De film lag in het ruilkastje want DVD’s zijn stilaan verworden tot cassettebandjes of diskettes: men wil er vanaf. Als een film van het “te kijken”-lijstje toevallig op mijn pad komt, voeder ik hem uiteindelijk aan de CD-RW-drive van de desktop die dienst doet als alleskunner in dit huishouden. In combinatie met de dumb-TV en de versterker hoeven wij nooit nog in een plakkerige cinemazaal te vertoeven. Ouderwets, degelijk spul is très pratique.

Lees verder
Standaard

#Klimaatzaak

Ja, vind mij maar een geitenwollen zaag. Onderstaand verslagje van dag 1 van de klimaatzaak leest als een thriller want dat is het ook!!! Daarom stond ik dus zondag ook met een stukske keukenrol verkleed als advocaat op het stadsplein. Ge wilt niet luisteren, ge wilt niet praten, maar ge voelt het elke zomer en ge hebt zelf ook al mensen moeten afgeven aan de gevolgen van de opwarming of de luchtvervuiling of de pesticiden of.

Lees hieronder maar en doe zelf ook eens iets. Wat dan? De welbekende gedragsveranderingen waar ge zo nen hekel aan hebt omdat het zelfs door de Flair gehyped wordt. Niet met het vliegtuig op reis en zo weinig mogelijk vlees en wegwerpbrol kopen hebben mijns inziens ’t meeste impact maar er is meer dan genoeg literatuur en discussie over te vinden. Lees en doe iets. Delen of liken is ook iets.

Een citaatje dat er voor mij uit sprong en waardoor ik “nu ineens” (dat denkt ge maar) zo woest ben:

Argument van de advocaten van het Waalse gewest (…): ‘De toekomstige generaties bestaan hypothetisch uit kinderen die nog geboren moeten worden. Dat zijn geen rechtspersonen.’

Sinds het nog eens een beetje in de media kwam door de actie van zondag, zijn er al vierduizend mede-eisers bij. Hier kun je de zittingen op de voet volgen en er is ook een invulveldje voor een dagelijks verslag. Als ik zoek op “klimaat” op de vrt-site bij homepage, binnenland en justitie krijg ik 0 hits dus erg nieuwswaardig is het niet, blijkbaar.

Standaard

Meester, ze begint weer

… of is het eentje om het af te leren, de apotheose van gedachten en gevoelens waar ik al veel te lang mee rondloop? Het deed in elk geval deugd om het te schrijven.

Context: bezwaarschrift tegen een megalomaan idioot project vlak naast het voorlaatste grote natuurgebied in een district van Antwerpen. Heb het een weekje laten sudderen omdat ik ook wel weet dat je een bezwaarschrift best kurkdroog en to-the-point en wetenschappelijk aanpakt, maar zonet besliste ik: foert. Veel leesplezier en een warme oproep om ook in uw pen te kruipen. Er is tijd tot 20 februari voor dit openbaar onderzoek. Kort, lang, droog, humoristisch, woest, ’t maakt niet uit. Kwantiteit boven kwaliteit in dit geval, ook voor niet-Antwerpenaren die Uplace-achtige dossiers beu zijn. Go! Op deze link staan vormvereisten en de link naar een online formulier om het nog gemakkelijker te maken. Een stemcomputer is ingewikkelder, echt waar.

Lees verder
Standaard

Ontmoeting in Antwerpen (3)

De kinesist heeft nek en schouders weer wat losser gekregen. Tevreden geeuw ik de wereld tegemoet. Ik wil buitenlucht en een evenwichtige lunch. Ik kan de Delhaize aan vanmiddag. Het is van in maart geleden, toen er nergens behalve daar nog een wc-rol te vinden was. Weer een nieuw systeem om karren te ontsmetten want die ene kansarme, ja, die kostte toch wel erg veel geld, hoor. Als een kleuter spiek ik bij mijn voorgangers hoe het moet. Wielen ergens in klikken, hand ergens in steken. Er schijnt niks te gebeuren en ik voel de druk van mijn achterliggers. In een paar milliseconden leert een te klein geschreven instructie met te veel woorden me dat de klus geklaard is. Ik knik verontschuldigend naar de buitenwipper en vind in de inkomhal meer dan genoeg flesjes alcoholgel om mijn handen aan te pakken. Een vriendin uit Australië wist me te zeggen dat er bij hun schijnbaar zorgeloos geknuffeld wordt, geen mondmasker of handgel te zien behalve in de getroffen regio’s enkele maanden geleden. Wie wel een mondmasker draagt op het werk, wordt erg scheef bekeken. Hun continent is al drie kwartalen lang op slot maar in ruil is het virus het afgetrapt. Zij leest met stijgende verbazing hoe wij hier in Europa blijven knoeien, hoe inconsequent en vluchtig de regeltjes zijn, hoe de grafieken niet te temmen vallen, en ieder landje voor zich. We wisselen de cliché’s uit. Zij denkt: nog twee jaartjes doorbijten. Zij zijn tweezaam daar, putje zomer, maar samen sterk ondanks het gemis.

Wat een verandering. Ook in de supermarkt. De marketeers hebben, coronamoe als heel de wereld, iets nieuws verzonnen om de aandacht te kanaliseren. Met positief gevolg. De bio- en fairtradeproducten zijn niet te tellen. Ik ben aangenaam verrast. In een uitverkoopbak zitten enkele glazen potten met ouderwets toekomstproof afsluitmechanisme, aan het aantal afprijzingen te zien al heel lang. Verkocht. Ik kijk mijn ogen uit en leg verbazingwekkend gemakkelijk verkrijgbare producten in de kar. Net wat ik niet zocht maar dat komt handig uit. Mijn lijf en mijn kinesist vragen om gezondere keuzes en bij Delhaize is het in dat geval blijkbaar te doen. Wat een verschil met tien jaar geleden, toen er één soort veggieburger was, amper te vreten maar beter dan gebakken lucht.

Evolutie. Eindelijk. Na al die jaren roepen in de woestijn mogen wij een keelpastille. Taak volbracht.

Met twee volle tassen waggel ik huiswaarts. In een portiek rook ik een van mijn laatste sigaretten terwijl ik de mensen bekijk. Geen haar veranderd. Wat verwacht je ook. Niks, dan kan het alleen maar meevallen: da’s al jaren mijn devies.

“Totale uitverkoop,” schreeuwt een heel kleine schoenenwinkel.

Lees verder

Standaard

Ontmoeting in Antwerpen (2)

Zaterdagochtend. Om half zeven houd ik het niet meer uit in bed. Ik tel de uren die ik gekregen heb, het valt best mee. Ik zal eraan moeten wennen dat mijn dag om tien uur ’s avonds gedaan is. Ik zet koffie, geef de kat eten en kleed me aan. Honger. Volgens de flyer van de bakker met de openingsuren tijdens de kerstvakantie is hij al open. Het regent niet meer, de vogels fluiten voorzichtig, de lucht is zuiver en de maan begint af te nemen. Vrij veel verkeer voor dit uur. Ik haal diep adem. Ochtendwandelingetjes zijn de max.

Nog geen sandwishkes en stokbrood maar er zijn al enkele soorten pistolets die ik laat opsommen omdat mijn bril aangedampt is. “Gelukkig nieuwjaar.” “Beste wensen.” “En een croissantje graag.” Cash afhalen want ik wil niet dat munten en briefjes verdwijnen – stel je voor, payconiq op de rommelmarkt of in de beker van een dakloze. Ik steek over. De bus die voorbij komt is nog leeg. Iemand hijst een enorme hoeveelheid kranten op zijn fiets. “Goeiemorgen,” zegt hij omdat ik per ongeluk een halve seconde naar die kranten had gekeken, me afvragend hoe hij dat zou gaan klaarspelen. “Weer zo ene,” meldt mijn systeem. Hij vraagt een vuurtje en wil mij een sigaret geven omdat ik zeg dat ik net op weg was om er te gaan kopen. Nou, omgekeerde wereld, dat kan ik moeilijk afslaan, toch? Ik hou van de social distance en van de vele vroege vogels op deze drukke straat. Mijn systeem geeft code oranje dus ik vis een sigaret uit het pakje dat hij openhoudt. Waar woon je, achter het kruispunt en jij, aan het station, breng je al lang kranten rond, wil je er eentje, nee dank u, dit is een bijverdienste, ik werk in de bouw, oh tof altijd in de buitenlucht, woon je alleen, ik ben al dertien jaar getrouwd, ik nog niet, hoe oud heeft je, nog heel mooi voor je leeftijd. Ik schiet spontaan in de lach en zeg “Amai, zo vroeg ’s morgens.” Hij lacht niet mee en vraagt of ik facebook heb. Code rood dus ik lieg en neem snel afscheid. Een bejaard koppel komt hun krantenjongen net hartelijk gelukkig nieuwjaar wensen en het verkeerslicht is op groen gesprongen, dus dat komt perfect uit.

Lees verder
Standaard

Niet weerhouden

Maarten Vanhamel is op zoek naar werk. Hoewel hij over genoeg motivatie en werkervaring beschikt en de longen uit zijn lijf solliciteert, krijgt hij nergens een contract voorgelegd. Zoals iedereen die werk zoekt, komt hij wel eens op plekken terecht waar al zijn alarmbellen af gaan of krijgt hij het uit frustratie aan de stok met medewerkers van de interim. De lezer volgt Maarten in zijn zoektocht en in zijn dagelijks leven, want er is natuurlijk meer dan afwijzingsmails alleen. Er zijn hilarische momenten, bijzondere ontmoetingen, er is Weltschmerz, romantiek en vriendschap.
‘Niet Weerhouden’ is niet alleen een boek over doorzetten maar ook een verhaal over de zoektocht naar jezelf. Door zich over te geven aan de gebeurtenissen en hulp te aanvaarden, komt Maarten tot transformatie.
Serge heeft een kurkdroge, humoristische schrijfstijl en het woord ‘meeslepend’ vind ik hier wel op zijn plaats. Hij zorgt ervoor dat je algauw met de personages begint mee te voelen en dat je het boek in één ruk zou willen uitlezen.

‘Niet Weerhouden’ is de Nederlandstalige debuutroman van mijn echtgenoot Serge. Geheel onbevooroordeeld kon ik deze boekrecensie dus niet schrijven. Het deed me deugd om het schrijfproces van dichtbij te volgen en het redactiewerk te mogen doen. Intussen (kerst 2020) is het fysiek en digitaal beschikbaar. Je kunt het via ons bestellen, bij Standaard Boekhandel of via deze link (uitgebreide bestelopties) of als e-book op je reader. Veel leesplezier!

Standaard

Gehandicapt

Sinds de zoveelste vragenlijst over corona een paar weken geleden, ben ik nog eens lid geworden van een enquête-panel-hoe-heet-het-dinges. In tegenstelling tot alle vorige enquête-panel-hoe-heet-het-dingesen gaat het hier niet over klassiek marktonderzoek. Dus geen vragen à la “Als merk x een persoon was, welke karaktereigenschappen zou je het dan toedichten” (waarom worden mensen eigenlijk betaald om zulke zever te verzinnen?). Nee, Bpact panel gaat er prat op dat ze enkel onderzoek met maatschappelijke impact opzetten. En aan zoiets werk ik heel graag mee.

Bij deze enquête kwam er eerst een melding dat sommige vragen als gevoelig zouden kunnen overkomen, maar dat er niets wordt gelinkt aan jouw gegevens enzovoort. Dus ging één van mijn wenkbrauwen de hoogte in; wat zouden we nu krijgen? De anonieme opdrachtgever wilde blijkbaar met deze studie te weten komen hoe de gemiddelde mens denkt over personen met een handicap. Het was interessant om over na te denken: hoe bevooroordeeld ben ik eigenlijk?

Lees verder
Standaard

Add title

En, hoe is ’t met u? Lang geleden hé. Met mij ça va.

Werk zoeken in coronatijd is echt een aanrader. Maar ’t is me uiteindelijk gelukt. Een ziekenfonds wou me wel adopteren om te helpen met het papierwerk. Zo ineens fulltime gaan werken na al die tijd is best een aanpassing, om het voorzichtig uit te drukken. Maar zo leer je ’t snelst je weg te vinden, en de collega’s zijn heel behulpzaam. Meteen ook mijn thuiswerk-vuurdoop gehad. Hebt gij geen bureaustoel te koop toevallig?

Had ik al verteld dat Serge ondertussen 2,5 boeken geschreven heeft? Na rijp beraad is er beslist dat de laatste, ‘Niet Weerhouden’, zijn Nederlandstalige debuutroman wordt. Die is tegen de feestdagen te koop, als alles goed loopt. Wat dat alles zoal inhoudt? Drukklaar krijgen. De administratie fiksen. Testlezers ronselen (hebt ge goesting en tijd op korte termijn? ’t Is geen dik boek, zowat 140 bladzijden op A5). Nog eens helemaal doorlezen op tikfoutjes. Dat allemaal regelen kost meer tijd dan ze te schrijven; aan dit exemplaar is hij eind augustus begonnen. Ja, eens hij op dreef is…! 🙂

Lees verder
Standaard

Blijfinuwkot: avonturen met de naaimachine

Zijn we dag 30, 40? Geen idee. Het zal er ergens tussenin zitten.

Dagelijks scheuren er een stuk of vijf ambulances door onze straat, die een verbinding maakt tussen twee hoofdwegen in een district van Antwerpen. Binnen een straal van vijf kilometer liggen een stuk of tien ziekenhuizen. De hoeveelheid prioritaire voertuigen is verminderd tegenover “vroeger”, zelden nog politie of brandweer, maar met elke ambulance krijg ik een stomp in mijn maag. Welk recht heb ik om hier te zeuren dat het moeilijk begint te worden om dag in, dag uit #inuwkotteblijven? In de meeste ambulances, bestuurd door gehandschoende en gemondmaskerde helden, ligt er weer eentje die op weg is naar intensieve zorgen. Elke avond wordt hier intensief (no pun intended) geapplaudisseerd door pakweg 30% van de straat. Er is zelfs een ploegje van 5 tot 10 man dat, op social distance van elkaar, om 20u op de straathoek verzamelt omdat ze bij hun niet meedoen. In hun straat ligt echter een gigantisch woonzorgcentrum. Elke dag als ik de nieuwe cijfers bekijk, krijg ik nog meer stompen in mijn maag.

Op die ongeveer 35 dagen heb ik een dagboekje bijgehouden. Soms een bladzijde, soms twee zinnen. Ik heb best wat gedaan, meestal kleine dingen die het vermelden nauwelijks waard zijn. Wat in de balkontuin en de binnenjungle wroeten, lezen, schoonmaken, blogs lezen, social media, nieuws, webinars, chatten, telefoneren, koken, in de daluren een wandelingetje maken om van de natuurpracht te genieten. In de piekuren, zeker in het weekend, is het hier namelijk veel te druk om één van de parken in de buurt te bezoeken. Dat zie ik aan het aantal wandelaars en fietsers in onze straat. Het lijkt soms wel een markt dus heb ik geen behoefte om te gaan kijken hoe druk het in het groen is. Ik prijs me zielsgelukkig dat wij een balkon hebben om wat zonlicht op te doen. Naar de vogels te luisteren. ’s Morgens zijn er twee hommels die zich komen opwarmen in de eerste zonnestralen. Onlangs lag er ééntje in een roze anemoon te slapen, de wilde zwarte hommel met de rosse onderrug. Soms ben ik vroeg wakker, soms pas om half tien, een vast ritme handhaven heeft nu weinig zin. Soms is er bijna niets dat zin lijkt te hebben, en dan ga ik op zoek naar een Project.

Lees verder

Standaard