De slimme telefoon

Na 7 jaar trouwe dienst was m’n bejaarde gsm vorige zomer toch echt wel toe aan vervanging. Hij zou misschien nog een jaar zijn meegegaan, maar het scherm was bij daglicht onleesbaar geworden door de krassen, een sms tikken was zo irritant dat ik er amper nog verstuurde, etc. Ik had me voorgenomen om het weer te houden bij “iets dat enkel kan bellen en sms’en”, maar ik ben dan toch gezwicht voor een smartphone na het opmaken van de balans van voor- en nadelen. Mijn voornaamste bezwaar was dat ik niet dag in, dag uit aan een internet-infuus wilde hangen. Eigenlijk waren er veel meer voordelen, hoewel ik er maar amper een idee had van wat je er allemaal mee kan aanvangen. Even heeft mijn interne geitenwollen sok de Fairphone overwogen, maar hij stuitte op het tegenargument van de prijs. Eigenlijk wel stom, vind ik achteraf.

We gingen naar de Media Markt op de Meir, maar de mensenmassa in de desbetreffende rayon was zodanig zichzelf dat we maar naar die van Wilrijk fietsten. Daar was het, zoals altijd, een heel pak kalmer. Gelukkig hielpen mijn man en een vriend me kiezen, maar toen de verkoper zei dat modelletje X niet op voorraad was liet ik me probleemloos een andere aansmeren. En een hoesje, zo’n fancy ding waar hij precies in past. De boog kan niet altijd gespannen staan.

Thuis moest het arme ding natuurlijk zo snel mogelijk opgeladen en ingesteld en uitgetest worden. Ik ontdekte al gauw dat er een verschil is tussen wifi- en dataverbinding, en ook dat je alles afzonderlijk lekker af kunt zetten. En zo veel wekkers als je maar wil, met alarmtonen of muziek naar keuze en alle mogelijke snooze-instellingen, waaronder een puzzelvergrendeling. Voor de hardnekkige snoozer en per-ongeluk-wegklikker die ik toen was een absolute luxe vergeleken met die ouwe Nokia. Je sorteert vier cijfertjes van klein naar groot, en door die mentale en fysieke activiteit ben je wakker genoeg, zelfs op een winterochtend.

Wat deed ik er in het begin nog mee? Enkele accounts koppelen, foto’s nemen en daar heel blij mee zijn, een paar apps installeren, links naar enkele websites instellen, spelletjes installeren en ze er weer af gooien, facebook en nieuws scrollen en alle mogelijkheden van de agenda benutten. Ik maakte er onmiddellijk een gewoonte van om enkel op internet te gaan als ik dat wil, en het daarna weer af te zetten. Wat voor nut heeft het immers om de ‘smaartfoon’ op het werk, onderweg, in gezelschap of in bed online te hangen en je door allerlei bliepjes telkens weer uit je bezigheid te laten rukken? Het zal wel weer aan mij liggen dat ik mij die vraag stel, en dat ik het checken tot een minimum beperk. Eigenlijk is zo’n ding een fysiek onschadelijke sigaret: moet je ergens wachten, dan kan je altijd doen alsof je er druk mee bezig bent. Sociaal onschadelijk is dan weer een andere kwestie. U kunt mijn mening inzake dezer wel raden, al durf ik me ook wel eens terugtrekken in mijn tien vierkante centimeter grote eigen wereldje als het me allemaal teveel wordt. Twee jaar geleden was er voor het eerst een met haar foon vergroeide jongere bij ons op bezoek, en in plaats van mee te doen met de conversatie (toch de reden om bij iemand langs te komen dacht ik), zat ze de hele tijd te tikken, scrollen en plingen. Uiterst vreemd.

Maar onlangs schaften wij ons elk een geweldige koptelefoon aan, omdat we meer en meer te voet door het leven gaan. De koptelefoon, verankerd in de smartphone of mp3-speler of wat dan ook, is een middelvinger naar de buitenwereld, maar dan moet die buitenwereld maar wat minder lawaai leren maken. Blij als een kind ga ik van a naar b met een gemoedsrust die ik nooit eerder onderweg heb ervaren. Ik kijk nog beter uit dan tevoren, omdat ik de kleine geluidjes mis, maar dat doe ik met plezier. Op drukke punten zoals in het fietstunneltje zet ik de muziek pauze, zodat niemand tegen me opbotst. Op rustige plaatsen neem ik de koptelefoon af en geniet van de vogelzang. Wat ben ik trouwens blij dat het lente is. Binnenkort, met al die bloemenpracht om van te genieten, ga ik wel wat vroeger moeten leren vertrekken…

Standaard

Een gedachte over “De slimme telefoon

  1. “Een heel pak kalmer”, mooie uitdrukking. 🙂
    Raar eigenlijk dat wij ooit zonder zo’n smartphone konden leven hè, volgende generaties kunnen zich daar helemaal niets meer bij voorstellen. Maar een dag zonder – of op z’n minst een paar uur – is toch ook nog wel eens lekker; geen piepjes of trillingen, heerlijk.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s