De slimme telefoon (2)

In dit blogberichtje kun je lezen hoe m’n eerste maanden met de smartphone verliepen. Intussen zijn we dankzij de accelleratie (eerste les geschiedenis in het middelbaar: alles gaat steeds sneller) bij wijze van spreken vijf jaar verder en lopen er regelmatig mensen onder de tram, huwelijken op de klippen, school- of werkresultaten de dieperik in omdat talloze mensen verdiept zijn in hun schermpjes. Wie kijkt daar nog van op? Ondergetekende wel. Ik ben hoogst verbaasd.

Dit artikel over de effecten van digiverslaving op de hersenen en dit artikel, dat mij heeft doen voornemen dit jaar mijn testament te schrijven en laten officialiseren, doen samen de radertjes in mijn hoofd tilt slaan – vooral het tweede artikel dan.

Nee, ik verwacht niet één dezer te zullen sterven maar het kan altijd gebeuren en daar kun je maar beter op voorbereid zijn. Geen haar op m’n hoofd zou immers willen dat de woordenbrij ik tot op heden heb geproduceerd, een eigen leven begint te leiden nadat ik er niet meer ben, of dat ik als hologram mee aan tafel aanschuif. Hell no!!! Dood is dood en ik vind het volstrekt tegennatuurlijk om daar verandering in te willen brengen. Het woord “tegennatuurlijk” is nog te zwak voor de gevoelens die het artikel bij me oproept, ik ben er sinds ik het las niet goed van.

Hoe zou het toch komen dat mensen het liefst zo ver mogelijk van de natuur vandaan leven? Hun rimpels en grijze haren moeten koste wat het kost met de meest chemische rotzooi worden bestreden, ze betalen duizend keer meer voor water uit een plastic fles dan uit de kraan, een paar honderd meter lopen tussen parkeerplaats en bestemming is reden tot klagen, ze kopen gekookte en gepelde eieren die verpakt zijn in hard plastic, we worden met z’n allen gedwongen om onze wakkere tijd onder kunstlicht door te brengen, en zo kan ik met gemak een boek lang doorgaan als je wil. Geduld behoort tot de voltooid verleden tijd, samen met respect, verwondering, luisteren, zuivere lucht en noem maar op. Je zou er je hoed toch van opvreten of ligt ook dat  aan mij? Ik voel mij honderd jaar ook al ben ik er maar eenendertig. Zal wel door die accelleratie komen.

In elk geval neem ik mijn digi-voorzorgen. Als ik ergens niet meer in geïnteresseerd ben, ruim ik alles achter me op voor ik mijn account opzeg. Google is vervangen door Startpage, dat zich herinnert wat privacy ook alweer was. De online krant mijd ik, hoewel Quartz gevaarlijk interessant is. Facebook en zijn chatprogramma passen qua bestandsgrootte al lang niet meer op mijn foon, dus enkel op de desktop raak ik er ingelogd. En dat vind ik meer dan prima. Nog altijd hang ik m’n foon slechts af en toe online. Degenen die met me willen appen of zelfs smsen weten dat het gemakkelijk een dag kan duren eer ik antwoord, in geval van mail een pak langer, en voorzover ik weet nemen ze me dat niet kwalijk.
Als het dringend is mag je altijd bellen.

Ik weiger mee te rennen en daarvoor heb ik m’n redenen.

Nooit nog zal ik mezelf toestaan om chronisch op het internet te leven, hoe aantrekkelijk en gemakkelijk en allesdoordrenkend ze het ook gemaakt hebben. Jaren heb ik gemist door alleen maar interesse te hebben in De Computer – smart- en i-dinges bestonden nog niet en we konden ons in de verste verte niet voorstellen wat nu doet alsof het de gewoonste zaak ter wereld is. Ik weiger het normaal te vinden dat mensen voor zich uit lopen babbelen in een draadloos telefoongesprek, dat ze tijdens een optreden facebook zitten scrollen, enzovoort. En ik weet dat het geen enkel nut heeft mijn favoriete mensen hierop aan te spreken, maar als ze tot hier gelezen hebben: bij deze…

Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s