Engagementen anno 2017

Nooit geweten dat er zoveel komt kijken bij een boek. Cecilia’s World, het debuut van m’n man, is gisteren na poging vijf door de layoutpolitie van Smashwords goedgekeurd zodat het momenteel op vrijwel alle digitale dragers beschikbaar aan het komen is als e-book (Bol! Kobo!). Intussen zitten we, voorzover we er een idee van hebben wat we aan het doen zijn, de papieren versie drukklaar te maken. Wist u dat het zwart van word en pdf eigenlijk stiekem helemaal niet zwart is? Het programma, dat één pagina tegelijk kan inladen, is net niet te zwaar voor deze computer waardoor opslaan anderhalve minuut duurt, zodat we er vandaag nog wel enkele uren zoet mee gaan zijn want er zijn nog maar drie dagen proefversie-tijd over. Cecilia is intussen 300 MB zwaar maar we zijn al over de helft! Nu maar hopen dat er geen essentieel stapje vergeten is… Even paniek toen er een tikfout boven water kwam, maar gelukkig kan je met dat programma tot op de pixel nauwkeurig foefelen. Ik begin te begrijpen waarom er bedrijfjes bestaan die de klus voor ‘slechts’ een paar honderd ballen voor u klaren. Edoch, een prima gelegenheid, nu we hier toch zitten te zitten, om nog eens wat te tokkelen, nietwaar? Komt er anders toch zelden van, zoals u wel merkt aan de levendigheid van dit blog.

2017. We zijn dus weer een beetje volwassener geworden, wat concreet wil zeggen dat de “ecobekeringsindicator” op nul staat. Niet dat ik ecologisch leven onbelangrijk ben gaan vinden, verre van, maar ik laat het aan andere mensen over om op de daken te klimmen en het ervanaf te brullen. Wat ik evident vind doe ik, en waarvoor ik niet de tijd, energie, goesting of interesse kan opbrengen, laat ik.

Zo beëindigde ik mijn lidmaatschap van Velt, met een beetje spijt in het hart, omdat het pas echt de moeite waard is als je een tuin met vollegrond hebt om toe te passen (en te koken) waarover je leest. Dolgraag zou ik vergeten groentes kweken met een uitgekiend rotatiesysteem, het onkruid en de slakken door de kippen laten opeten, de mesthoop omwoelen, fruitbomen snoeien en onverharde paadjes aanleggen maar hier zijn slechts de bloempotten waarin je hooguit wat oude wortels kunt doorhakken met je handschepje om de vernieuwdrang te bevredigen. Een eenjarige uittrekken en in de GFT-zak mikken, uitgebloeide bloempjes wegknippen, toekijken hoe maar de helft van wat je in de lente hebt gezaaid wil kiemen, en verdachte objecten uit de gerecupereerde potgrond vissen alvorens hem opnieuw te gebruiken – een vriend van ons had in zijn bloempottenjungle een invasie van buxuskever also known as lapsnuitkever, die enkel des nachts uit te roeien valt met bovenmenselijk veel moeite, waaruit ik geleerd heb elk verdacht geel of oranje bolletje meteen in de vuilnisbak te keilen. Want ja, als je kamerplanten uitwisselt, krijg je ook de bewoners van de grond mee. Hoe die krengen op de tweede verdieping in de binnenstad terecht zijn gekomen? Waarschijnlijk via het tuincentrum. Onze autodidact lapsnuitkeverexpert vond onlangs een hoop eitjes op de potgrond toen hij daar enkele planten wilde kopen… Hij heeft het meteen gemeld aan een medewerker, maar ja, hoe lang was dat al niet aan de gang? Goed uitkijken dus als je planten shopt. Wat je ziet is niet allemaal meststof.

We hebben nog steeds geen auto en daar zijn we nog steeds zeer blij om. Onlangs bleef er een muziekgroep na hun optreden bij ons logeren, en moest ik met de chauffeur proberen om een drie meter lang busje in de buurt te parkeren nadat we veiligheidshalve al hun materiaal in onze kelder hadden gedragen. Alle buurtbewoners hadden eerder op de avond hun strijd om parking gewonnen, en elk geschikt gaatje bleek een oprit, garage of gele strepen te betekenen. Net toen ik de hoop aan het opgeven was, vonden we aan de overkant van de steenweg een plaatsje waar hij kundig na tien maneuvers zijn vehikel in kwijt kon! Ik kan me niet voorstellen dat iemand autovrijheidblijheid blijft schreeuwen na een uur in de file en een half uur parking zoeken. En dat elke dag! Geef mij maar mijn wandelschoenen, fiets en Lijnabonnement. Het grillige weer, de vertragingen, de norse gezichten, zelfs het gejengel van stomme muziek en stomme telefoongesprekken neem ik er met plezier bij. Het moge duidelijk wezen dat ik liefst wandel of fiets. Dat is pas echte vrijheidblijheid.
Gisteren wilde ik deelnemen aan de Critical Mass, maar het kwam niet goed uit. Zoals blijkt uit de krant had mijn aanwezigheid weinig verschil gemaakt: maar liefst negentienhonderd man verzamelde in een vreedzaam protest voor fietsveiligheid in ’t Stad. Dat is zo hartverwarmend! Dit jaar maakte ik me lid van de Fietsersbond, een organisatie met een ontroerend amateuristisch ledenblad en een gouden hart voor duurzaamheid. Ze zoeken naarstig actieve leden, ook in het district waar wij wonen, maar zie hierboven wat betreft bekeringsdrang. Hun boekske zou ik nog wel op spelling en grammatica willen nalezen, dat wel. Maar eerst ons eigen boekske 🙂

Natuurpunt blijf ik steunen, omdat de beste manier om natuur te beschermen is ze aan te kopen zodat niemand er rotzooi op kan bouwen. Het deed me deugd om te lezen dat ze de slag in Genk hebben gewonnen. En dat Ringland, Ademloos en STRaten Generaal het Oosterweeldossier hebben kunnen beteugelen. Man man, als je de politici hun gang laat gaan zou het hier nogal wat worden, zoals dat onnozele Uplace. Helaas blijft onze overheid haar best doen om hardnekkig in het verleden te leven. Zo dwarsboomt ze de Klimaatzaak door moeilijk te doen over de taal van het proces. Een mens zou er moedeloos van worden, maar ik zie meer en meer kracht in het middenveld. Zo heeft Avaaz dit jaar ongelooflijke dingen bereikt door online petities. Die steun ik ook met plezier.

Gij hypocriet, hoor ik u denken, maar lullen over natuurbescherming en ondertussen vrolijk oerwoud omhakken voor een boek! Zijt gerust, we zijn met de meest duurzame drukkerij van Antwerpen (van het land?) in zee gegaan, De Wrikker. Zelfs geen offerte gevraagd bij anderen, ’t was gewoon eco-logisch… Kijk zelf maar als je me niet gelooft. Is een papieren boek nog wel van deze tijd? Als je merkt dat driekwart van de potentiële proeflezers een hekel bleek te hebben aan schermlezen: yep. Bijna iedereen die het wil lezen, vroeg een fysiek exemplaar. U mag ‘m via deze weg natuurlijk ook bestellen indien interesse (het is in een eenvoudig Engels geschreven). Richtprijs is € 15 plus verzendkosten, maar als u in Antwerpen en omgeving of in Hasselt woont, komen we hem in de bus steken. En waarover gaat dat boek dan wel? Awel:

Because of her father’s job at a major bank, Cecilia and her family have been moving many times. Now, a few months before her seventeenth birthday, she once again finds herself in a completely new environment, an apartment on the eleventh floor, overlooking the big city.

On her first day in her new school Cecilia meets her music theory teacher Johan. He and her other new friends gradually initiate the girl into the widespread world of alternative music, in which she starts to feel at home. But as times are troubled and political games are being played, she and her loved ones have to learn to make important choices.

‘Cecilia’s World’ is a novel about alternative music, with many bands and styles being mentioned, explaining an important part of music history. However, this coming-of-age novel is also about the world we live in, about fear and – perhaps most important – about love.

Ik zou het niet beter kunnen zeggen.

Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s