Verhuist uw geld, het einde van de wereld en een klimaatmars

Zo, dat was een pittige (eco-)januari.

Vlak voordat de nationale campagne “Move your money” ten tonele verscheen, had ik in de eerste week van het nieuwe jaar een afspraak bij Argenta omdat Belfius het finaal had verkorven. De spaarcentjes staan al lang bij Triodos maar nu zou ik ervoor gaan zorgen dat de grootbank geen enkele cent van mij meer kon misbruiken. Het was de eerste keer dat een bankmedewerker tijd voor mij maakte, domme vragen geduldig beantwoordde en tekst en uitleg op maat gaf. Ondanks een semi-automatische overstap heb ik er toch m’n werk mee gehad. De innerlijke perfectionist haalde haar hartje op want er kon vollenbak worden gepland, gecontacteerd, aangepast, opgevolgd en gecontroleerd. De innerlijke zenboeddhist kon er niet mee lachen.

Ik heb aandelen van energiecoöperatie Zuidtrant en ben inmiddels ook trotse eigenaar van een heel klein beetje Fairebel. Veiliger, eerlijker, transparanter en stukken eenvoudiger dan beleggen in de klassieke zin van het woord. Voor dat laatste ben ik nog niet klaar of heb ik geen tijd of goesting. Waar het me om gaat, is dat de investering rechtstreeks gaat naar datgene dat ik wil steunen, op een concrete manier en zonder langs allerlei zakkenvullers te passeren.

We gingen naar de nieuwjaarsdrink van de Stad Mortsel omdat wij op drie gemeentegrenzen wonen. Daar was een primeur: diervriendelijk vuurwerk. Iedereen, bestuur inclusief, was benieuwd. Inderdaad maakte het niet méér lawaai dan een voorbijrijdende vrachtwagen en was het knap om te zien. De vuurpijlen gingen lang niet zo hoog als je gewend bent, maar dat gaf niet want het was toch druilerig en zeer zwaarbewolkt weer.

Met Natuurpunt Antwerpen Stad gingen we kijken naar “Toen de dieren nog spraken”, een eco-comedy, heerlijk genre. De schrijfopdracht voor het verslag luidde: zo bondig mogelijk. Ik deed m’n best:

Weetjes over dieren gecombineerd met sociologie: Midas Dekkers wist al dat zoiets aanlokkelijk werkt. Bioloog Joeri Cortens waarschuwde ons al bij aanvang van zijn show dat we stiekem véél zouden bijleren.
Ik vond zijn aanpak schitterend. We kregen een gevarieerde, interactieve en bovenal humoristische presentatie. Ondanks de technische euvelen met media en akoestiek hield Cortens het hoofd koel en de glimlach warm, en bracht hij ons inderdaad erg veel kennis bij. Over kleuren, geuren, bewegingen en geluiden, en bijgevolg over allerlei opmerkelijk gedrag. Zowel bij de dieren als bij de mens. Hij nam tweemaal zijn gitaar ter hand en voerde een wetenschappelijk experimentje uit met een nietsvermoedende ziel uit het publiek, zodat de variatie compleet was.
Na afloop trakteerde Natuurpunt Antwerpen Stad het hele publiek op een drankje om het nieuwe jaar goed in te zetten. Als nieuwe vrijwilliger kon ik weer een aantal gezichten aan namen koppelen en voor alle aanwezigen zorgde deze avond voor vele leuke ontmoetingen en gezellige babbeltjes.

Een week later ging ik naar Mechelen voor Krachtvoer, een inspiratiemiddag georganiseerd door Transitie Vlaanderen met nog meer eco-comedy: de nieuwe Low Impact Show. Wie me al lang leest, weet dat Steven Vromman een katalysator is geweest voor m’n eco-inzet. De sfeer was lief en blij en enthousiast. Transitie wilde onze mening over hoe je al die eco-initiatieven kunt verenigen maar kon het belerend vingertje niet thuis houden en had zelf al een heel plan uitgekiend dat niet ter discussie stond, waardoor ik afhaakte. Edoch, ik kocht een geweldig inspirerend boek, leerde toffe en wijze mensen (beter) kennen, kreeg tips van iemand van Velt om de balkontuin nieuw leven in te blazen en genoot met volle teugen van Vromman’s voorstelling: “Het einde van de wereld: een try-out?” Ik beveel het van harte aan en ga alleen verklappen dat ik het schitterend vond. Vromman is on tour, coming soon at a stoffige parochiezaal near you! 🙂
Na afloop kom ik hem toch wel tegen op het perron zeker. We spoorden samen naar Antwerpen en hadden een fijne babbel.

Van m’n schoonbroer kregen we zoveel mispels als we op de trein konden meezeulen. De boom verhuist binnenkort naar mijn schoonouders, in afwachting van onze ooit-als-we-het-kunnen-betalen-eigen tuin. Blijkbaar maalt de mispelaar er niet om om verplant te worden, het levert zelfs meer bloemen en vruchten op. Op absoluut onambachtelijke wijze maakten we een tweede lading mispelconfituur. Hij is overheerlijk. We hebben achteraf een keukenzeef met zo’n draaihendel gekocht, geen zin hebbende in een zoveelste elektrisch keukenapparaat dat ons zou kunnen helpen pitten en schillen weg te werken. Want confituur maken blijkt een heel prettig werkje te zijn en het instrument kan ook voor stoemp en appelmoes en zo worden gebruikt. Naar het schijnt heeft ieders grootmoeder daar de soep mee ‘doorgedaan’ maar ik kende het niet.

En dan: de klimaatmars in Brussel. Gelukkig stapten we in een eindstation op, want zelfs het eerstvolgende station bevatte al te veel mensen om erbij te kunnen. Ik hoef hier niet te herhalen dat de NMBS een zielig bedrijf is, dat het koud was en regende, hoeveel volk er was, wat voor slogans er op de bordjes stonden want dat zag u in de media. Op de heenweg laafde ik me aan de positieve energie in de treinwagon, en een babbeltje met twee dames in mijn coupé werd aangeknoopt. Ze waren van de partij Groen in een gemeenteraad en vroegen mijn mening. Dat moet je niet doen als je een politicus bent, maar dat konden zij niet weten. Vriendelijk, overzichtelijk en erover wakend dat ik geen vuur begon te spuwen, deed ik het gevraagde. Het kwam op onderwijs en daar deelde ik waar mijn moeder, lerares aan een lagere school, steeds tegenaan loopt. Het kan maar helpen, toch?

Deze post was al voor driekwart geschreven maar toen begon ik me ellendig te voelen. Geen computerscherm kon ik nog verdragen, ik was duizelig, bloeddruk bleek enorm laag bij de dokter. Ik kon me niet meer concentreren op het leven. Zocht ’n paar trucjes op om die bloeddruk de hoogte in te krijgen, studeerde ondanks alles voor VCA basisveiligheid en haalde een goede score op het examen. Ik liet gisterochtend bloed prikken omdat ik me bij het opstaan eerder dood dan levend bleef voelen. Aangezien ik de dag vrij had, installeerde ik me als een reptiel in het zonlicht en toen ik kon bellen voor de resultaten bleek alles prima in orde te zijn behalve mijn vitamine D-waarde die extreem laag was. Supplement dan maar. De eerste dosis is binnen en het zonnetje haalde me uit de innerlijke modder waardoor het al veel beter gaat. Ik wist niet dat je van gebrek aan één klein voedingsstofje zo onder de voet kunt zijn. Ik zal maar eens vis en kaas leren eten en me dwingen tot meer vleesconsumptie, sorry veganisten en vegetariërs maar gezondheid gaat voor. Zonlicht-loze winters zullen we nog wel meer gaan krijgen.

Voordat ik erachter kwam dat Anuna en Greta marionetten zijn van een bende marketeers (en mijn vertrouwen in de mensheid dus definitief naar de andere wereld is geholpen – het kan ook aan voormelde gezondheidsklachten liggen maar ik weet het niet goed, er is iets kapot gegaan), bekroop me toch al het volgende gevoel dat ik deelde onder een blogpost van Steven Vromman:

Na zoveel jaar vruchteloos roepen in de woestijn, bekruipt het gevoel me stilaan dat het goed is geweest. Anderen – ze zijn met veel – steken de handen uit de mouwen, bekijken de toekomst door een nieuwe bril, zetten hun schouders en digi-apparatuur onder talloze initiatieven. Zij hebben de fakkel spontaan overgenomen met heel veel drive, goesting en hoop, en ik hoef dus niet meer mee vooraan op de barricades te staan. Het voelt heel erg dubbel. Ik ben er zeker van dat het vuurtje onder de plaat momenteel wordt afgedekt. Dat het goed komt. Blijf m’n steentje bijdragen, uiteraard, ik kan niet anders.
Wat denk je? Mogen de pioniers stilaan met ‘pensioen’ of zijn we daar nog lang niet? 😉
Hij antwoordde:
Dag Eline,
Ik weet niet of we op pensioen moeten, maar misschien kan onze rol veranderen. Misschien kunnen we meer ondersteunen en coachen, onze netwerken inzetten en de nieuwe pioniers bijstaan waar nodig. En misschien gaan we (ook door ouder te worden?) meer nadenken over wie we willen zijn (in plaats van wat we willen doen), en versterken we zeker ook de omslag die bezig is 😉
steven
Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s