Ontmoeting in Antwerpen (3)

De kinesist heeft nek en schouders weer wat losser gekregen. Tevreden geeuw ik de wereld tegemoet. Ik wil buitenlucht en een evenwichtige lunch. Ik kan de Delhaize aan vanmiddag. Het is van in maart geleden, toen er nergens behalve daar nog een wc-rol te vinden was. Weer een nieuw systeem om karren te ontsmetten want die ene kansarme, ja, die kostte toch wel erg veel geld, hoor. Als een kleuter spiek ik bij mijn voorgangers hoe het moet. Wielen ergens in klikken, hand ergens in steken. Er schijnt niks te gebeuren en ik voel de druk van mijn achterliggers. In een paar milliseconden leert een te klein geschreven instructie met te veel woorden me dat de klus geklaard is. Ik knik verontschuldigend naar de buitenwipper en vind in de inkomhal meer dan genoeg flesjes alcoholgel om mijn handen aan te pakken. Een vriendin uit Australië wist me te zeggen dat er bij hun schijnbaar zorgeloos geknuffeld wordt, geen mondmasker of handgel te zien behalve in de getroffen regio’s enkele maanden geleden. Wie wel een mondmasker draagt op het werk, wordt erg scheef bekeken. Hun continent is al drie kwartalen lang op slot maar in ruil is het virus het afgetrapt. Zij leest met stijgende verbazing hoe wij hier in Europa blijven knoeien, hoe inconsequent en vluchtig de regeltjes zijn, hoe de grafieken niet te temmen vallen, en ieder landje voor zich. We wisselen de cliché’s uit. Zij denkt: nog twee jaartjes doorbijten. Zij zijn tweezaam daar, putje zomer, maar samen sterk ondanks het gemis.

Wat een verandering. Ook in de supermarkt. De marketeers hebben, coronamoe als heel de wereld, iets nieuws verzonnen om de aandacht te kanaliseren. Met positief gevolg. De bio- en fairtradeproducten zijn niet te tellen. Ik ben aangenaam verrast. In een uitverkoopbak zitten enkele glazen potten met ouderwets toekomstproof afsluitmechanisme, aan het aantal afprijzingen te zien al heel lang. Verkocht. Ik kijk mijn ogen uit en leg verbazingwekkend gemakkelijk verkrijgbare producten in de kar. Net wat ik niet zocht maar dat komt handig uit. Mijn lijf en mijn kinesist vragen om gezondere keuzes en bij Delhaize is het in dat geval blijkbaar te doen. Wat een verschil met tien jaar geleden, toen er één soort veggieburger was, amper te vreten maar beter dan gebakken lucht.

Evolutie. Eindelijk. Na al die jaren roepen in de woestijn mogen wij een keelpastille. Taak volbracht.

Met twee volle tassen waggel ik huiswaarts. In een portiek rook ik een van mijn laatste sigaretten terwijl ik de mensen bekijk. Geen haar veranderd. Wat verwacht je ook. Niks, dan kan het alleen maar meevallen: da’s al jaren mijn devies.

“Totale uitverkoop,” schreeuwt een heel kleine schoenenwinkel.

Wel ja. De uitbaatster heet me hartelijk welkom. Of er toevallig nog iets is waar steunzolen in kunnen, liefst zonder glitter en gemaakt om kilometers mee te vreten? Vrolijk tovert ze drie kandidaten tevoorschijn in mijn maat. Net als vroeger knielt ze voor me neer en maakt de veters van het eerste paar los. Daar valt niet tegen te protesteren want haar leeftijd krijgt haar niet klein. “Wat een dikke zolen…” en we zijn vertrokken. Ze herkent mijn accent dat ondanks al die jaren Antwerpen niet te verstoppen valt voor streekgenoten, en daarom valt het laatste beetje formaliteit aan diggelen. Ze vertelt anekdotes, stelt vragen, dertig jaar carrière liggen op een dienblaadje als kostbare hapjes en ik mag het onderwerp kiezen want ik ben de klant. Dat dat nog bestaat. Ik word nostalgisch, zij is mee met de tijd. Ik hoor wonderlijke verhalen want ik laat haar vertellen. We giechelen als schoolmeisjes. Dit is genieten.

Helaas kan ik niet langer dan een uur blijven want ik moet ergens naartoe en mijn boodschappen worden warm. Nog veel helazer moet ze binnenkort sluiten want de verkoop is als een kaartenhuisje ineen gestuikt door de corona en, als je het ons vraagt, door die Zalando’s en aanverwanten. Als kerst op de taart mag ik, nadat ze een blik in mijn boodschappentassen geworpen heeft en weer een vraag verzint om me nog niet te laten gaan, mijn hekel uiten aan personen die ingevlogen blauwe bessen willen omdat de diëtist zegt dat dat het allerbeste is. Uit diep respect en dito dankbaarheid, want ik heb intussen een paar schoenen gevonden dat goed past en nog door de beugel kan qua schreeuwerigheidsfactor, maar ook uit tijdgebrek, houd ik het betoog dat ik aan quasi niemand kwijt kan kort maar krachtig. Zij is aangenaam verrast door mijn hoopvolle boodschap: wij als consument kunnen en zullen WEL het verschil maken, want Delhaize had me zonet het bewijs geleverd.

Ik zeul vrolijk de boodschappen en de Mephisto’s naar huis in de wetenschap dat ze wekenlang deze boodschap zal verspreiden tegen al wie het maar horen wil. Vooral mensen zonder internet dus.

PS: nu ik dit schrijf, ben ik dankzij de juiste hulpverlener en de apotheker al anderhalve dag rookvrij. Wish me luck.

Standaard

9 gedachtes over “Ontmoeting in Antwerpen (3)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s