Meester, ze begint weer

… of is het eentje om het af te leren, de apotheose van gedachten en gevoelens waar ik al veel te lang mee rondloop? Het deed in elk geval deugd om het te schrijven.

Context: bezwaarschrift tegen een megalomaan idioot project vlak naast het voorlaatste grote natuurgebied in een district van Antwerpen. Heb het een weekje laten sudderen omdat ik ook wel weet dat je een bezwaarschrift best kurkdroog en to-the-point en wetenschappelijk aanpakt, maar zonet besliste ik: foert. Veel leesplezier en een warme oproep om ook in uw pen te kruipen. Er is tijd tot 20 februari voor dit openbaar onderzoek. Kort, lang, droog, humoristisch, woest, ’t maakt niet uit. Kwantiteit boven kwaliteit in dit geval, ook voor niet-Antwerpenaren die Uplace-achtige dossiers beu zijn. Go! Op deze link staan vormvereisten en de link naar een online formulier om het nog gemakkelijker te maken. Een stemcomputer is ingewikkelder, echt waar.

Lees verder
Standaard

Kun jij nog dromen?

De toestand hoef ik niet te beschrijven, en mijn gedachten en gevoelens erover zijn wellicht ongeveer dezelfde als de uwe.

Wij hebben elk moment opnieuw de keuze:

  • Ons laten wegvoeren op de waterval van afschuwelijk nieuws
    zelfbeklag
    angst en haat de wereld in sturen
    hamsteren
    mondmaskers stelen uit het ziekenhuis (echt gebeurd!)
    stiekem feestjes organiseren
    galgenhumor
  • In ons kot blijven
    een kritische blik behouden
    een beertje of post-it berichtje of witte doek aan het raam of elke avond om 20u meedoen met het applaus (ondanks alle discussies daarover, je hebt ook de keuze om daar niet aan mee te doen. Heb je er al eens bij stilgestaan hoe vermoeiend die constant razende tornado van opinies is?)
    er zijn voor iemand die het moeilijk heeft
    deze verplichte stilstand gebruiken om te achterhalen wat echt telt voor jou en voor je omgeving, en los te laten wat je niet meer vooruit helpt

Ik hang veel te veel rond op social media en nieuwssites tegenwoordig, maar spit graag in de hooiberg naar goede, hoopgevende, solidaire initiatieven. Lees verder

Standaard

Achter de schermen bij De Kringwinkel

“Mag ik foto’s maken? Ik ben van plan een artikeltje te schrijven,” vroeg ik aan de begeleidster van onze groep Straatvrijwilligers die waren uitgenodigd voor een rondleiding achter de schermen bij De Kringwinkel. Dat was geen probleem als ik toestemming had van de mensen die erop stonden. Aangezien ik me daar niet sociaal genoeg voor voelde, stralen mijn foto’s een desolaatheid uit om U tegen te zeggen. In werkelijkheid hing er bij het Merksemse depot een goedgemutste en respectvolle werksfeer.

Zoals u wellicht wel weet, heeft De Kringwinkel voornamelijk een sociale doelstelling: langdurig werkzoekenden, kansarmen en nieuwkomers een opstap bieden naar de reguliere arbeidsmarkt. Wie er aan de slag gaat, leert (weer) in een vast ritme te leven/werken en krijgt alle kansen om zijn/haar talenkennis bij te spijkeren en een hele hoop vaardigheden aan te leren. Om ervoor te zorgen dat niemand zich een robot gaat voelen, kunnen werknemers meermaals per dag van werkplaats wisselen. Er zijn ook mensen die liever altijd op dezelfde afdeling staan, dat mag en kan allemaal. Lees verder

Standaard

Eline zet een boompje op

Na een boeiend introductiemoment door de fijne mensen van Natuurpunt Antwerpen Stad, ben ik Natuurpuntvrijwilliger geworden. Af en toe hadden ze me al wel eens zien opduiken bij een activiteit of wandeling, maar één dezer zal ik bij de officiële (en dus verzekerde) vrijwilligers horen. Waarom zou je je tijd verdoen aan onbezoldigd je bult afdraaien, vroeg een gesprekspartner zich af. Sja, omdat je nieuwe mensen ontmoet met gedeelde interesses/waarden/doelen bijvoorbeeld, omdat je samen doet wat je graag doet, om bij te leren, om de maatschappij én de eigen geest wat te ontzuren, … Je kiest uit de talloze mogelijkheden datgene uit dat jou aanspreekt, op een moment dat het voor jou kan.

Zwerfvuil opruimen (organisatie in Antwerpen door Stadsmakers) vind ik bijvoorbeeld ook fantastisch om te doen. Niemand veroordeelt ons omdat het alweer van februari geleden is dat we een rode vuilniszak hebben bovengehaald, en juist door me die vrijheid te gunnen, krijg je mij mee. De goesting/energie komt op een bepaald moment toch terug, dat weet ik ondertussen. En het is zodanig aanstekelijk dat het aantal organisaties waarvoor ik me wil inzetten stijgt: Stadsmakers, Voedselteams, Fietsersbond en nu dus Natuurpunt.

Al twee weken zat ik te popelen en vanmorgen was het zo ver: Natuurpunt ging op deze ‘dag van de natuur’ bomen planten, op een boogscheut van waar ik woon nog wel! Eindelijk wat tegenwicht kunnen bieden voor al dat vreselijke geSchauvlieg. Lees verder

Standaard

Een oplossing

Als ik u nog moet uitleggen hoe groot het stuk zeep is waar de wereld om is, kan ik dat beter overlaten aan enkele duizenden wetenschappers die een open brief hebben gepubliceerd die de ‘second warning’ heet. Ik veronderstel dat de ‘first warning’ het deprimerende milieuverslag is van de bijeenkomst van de Club van Rome in 1972, waarmee naar aloude menselijke gewoonte volstrekt niets is gedaan. De ‘third warning’ zullen we niet meer meemaken omdat we er tegen dan eindelijk in geslaagd zullen zijn onszelf en alles wat op deze planeet is te hebben uitgemoord.

Avaaz is echter onze uitgestoken hand. Zij hebben de ballen om iets te DOEN in de plaats van de alarmbel verder te verslijten. Ziehier hun ambitieuze voorstel om… van 50% van onze planeet beschermd natuurgebied te maken. Als dat kan worden verkocht aan de wereldleiders, kan de natuur aan de grote opkuis beginnen en kunnen uw achterkleinkinderen het levenslicht nog zien. [/dramaqueenmodus]

Ik heb een doorlopende opdracht lopen om voor € 1 per week Avaaz te helpen dit te bereiken. Het is onvoorstelbaar wat deze internationale vreedzame beweging al heeft bewerkstelligd. Stuk voor stuk zaken die onmogelijk werden geacht. Avaaz betekent ‘Hoop’ en zij hebben de potentie om van de wereld een betere plek te maken.

Nog wat tips over wat men kan doen om wat minder te vervuilen? Hier en hier.

Standaard

Maakt aanspraak op het klimaat

… omdat het toch niet al Engels moet zijn wat de klok slaat, vind ik. Hoe dan ook organiseert een indrukwekkende reeks organisaties en burgerinitiatieven samen op 2 december een gigantische klimaatmars naar en in Brussel onder de noemer ‘Claim the climate‘.

Waarom? Het is de eerste dag van de COP24, zijnde de zoveelste internationale poging om staatsleiders in het gareel te krijgen (klimaattop dus). Naar mijn aanvoelen de allerlaatste kans om de collectieve achterlijkheid te doen ophouden of op zijn minst te temperen; een greep uit het eindeloze aanbod:
– bomen blijven omhakken (mijn schoonouders van gezegende leeftijd zeggen dat ze nog nooit zo veel bomen tegelijk hebben zien verdwijnen)
– massaproductie en moderne slavernij blijven toejuichen (Groei is het toverwoord dat de hele wereld naar de vaantjes helpt)
– besparen op openbaar vervoer zodat de files alsmaar langer worden (hebt u al eens noodgedwongen langs een file gefietst of gewandeld, kent u de resultaten van CurieuzeNeuzen, slaagt u er nog steeds in om te doen alsof die smog niet bestaat?)
– besjes, boontjes, asperges etc per expres laten overvliegen vanuit de gekste plekken zodat Peerke uit Zaffelare ze het hele jaar door kan kopen en ze dan slecht kan laten worden in de frigo
– kernreactortjes vrolijk verder laten scheuren
– enzovoort

Met hoe langer hoe meer zijn wij, de mensen die het volstrekt beu zijn. Mensen die de politieke incompetentie niet langer vanaf de zijlijn kunnen aanzien. De boer hij ploegde niet meer voort, maar hij ging naar Brussel om daar eens tegoei aan wat oren te gaan trekken. Lees verder

Standaard

Engagementen anno 2017

Nooit geweten dat er zoveel komt kijken bij een boek. Cecilia’s World, het debuut van m’n man, is gisteren na poging vijf door de layoutpolitie van Smashwords goedgekeurd zodat het momenteel op vrijwel alle digitale dragers beschikbaar aan het komen is als e-book (Bol! Kobo!). Intussen zitten we, voorzover we er een idee van hebben wat we aan het doen zijn, de papieren versie drukklaar te maken. Wist u dat het zwart van word en pdf eigenlijk stiekem helemaal niet zwart is? Het programma, dat één pagina tegelijk kan inladen, is net niet te zwaar voor deze computer waardoor opslaan anderhalve minuut duurt, zodat we er vandaag nog wel enkele uren zoet mee gaan zijn want er zijn nog maar drie dagen proefversie-tijd over. Cecilia is intussen 300 MB zwaar maar we zijn al over de helft! Nu maar hopen dat er geen essentieel stapje vergeten is… Even paniek toen er een tikfout boven water kwam, maar gelukkig kan je met dat programma tot op de pixel nauwkeurig foefelen. Ik begin te begrijpen waarom er bedrijfjes bestaan die de klus voor ‘slechts’ een paar honderd ballen voor u klaren. Edoch, een prima gelegenheid, nu we hier toch zitten te zitten, om nog eens wat te tokkelen, nietwaar? Komt er anders toch zelden van, zoals u wel merkt aan de levendigheid van dit blog. Lees verder

Standaard

The Climate Miles (ofte: de eco-blues)

U hebt misschien gemerkt dat het op dit blogje behoorlijk stil is geweest. Dit ruitertje was namelijk van haar stokpaard gevallen. Te veel plannen, pogingen, hoop, teleurstellingen, nieuwsbrieven, discussies, informatie, acties; een overdosis milieubewustzijn zeg maar. De eco-blues, ze bestaat.

Dan maar een serieuze time-out genomen. De slinger moet blijkbaar eerst naar de andere kant vooraleer hij zijn evenwicht kan vinden. Want behalve onze vanzelfsprekend geworden inspanningen voor het milieu op gezinsniveau (sorteren, wasmiddel maken, consuminderen, water opvangen, composteren, auto- en vliegtuigvrij leven, voedsel- en energieverspilling vermijden, lidmaatschap van Velt, Voedselteams en Natuurpunt, spaarcentjes bij een bank met een zuiver geweten) waren alle extraatjes zoals infosessies, acties, gesprekken, bloggen, workshops, facebookdelen en -volgen er gewoon te veel aan. Als je het zo leest was het ook gewoon een veel te grote boterham voor één idealistje. Lees verder

Standaard

Zwerfvuil: ik erger me er niet aan, maar ruim het op

Ok, eigenlijk erger ik me kapot aan zwerfvuil. Als je het eens een keertje hebt opgeruimd, zul je weten wat ik bedoel. In het prachtigste landschap valt je oog telkens weer op dat rondwaaiende wikkeltje, in een haag gepropte blikje of dat afvalzakje dat ‘verstopt’ zit achter een struik. Het kan jaren blijven liggen. Over plastic soup is al genoeg geschreven, zoek het maar eens op als je niet weet wat dat is (en als je een sterke maag hebt). Lees verder

Standaard

Meester, ze begint weer

Na de zoveelste inspirerende blogpost van mijn eco-held, besliste ik weer wat meer actie te ondernemen. Ik zie geen reden om dit wereldkundig te maken op een andere plaats dan op dit eigenzinnige blogje. Mijn FB-vriendjes worden al genoeg overstelpt met ongevraagde groenigheid en m’n newsfeed puilt uit van de nieuwsberichten over prachtige initiatieven (ik moet me bijna elke keer inhouden om niet op ‘delen’ te klikken).
De tag “stokpaard” hangt hier dus niet voor niets 🙂
Lees verder

Standaard

Uit de oude doos (05/05/2012 tot 26/03/2013)

Edit 2015: Ik vond het fijn om me terug in mijn gedachtenwereld van twee, drie jaar geleden te katapulteren. Zo te lezen is er inmiddels toch al één en ander veranderd in de groene richting – ofwel ben ik erin geslaagd mezelf te veranderen. Met name het aantal views dat mijn recensie van het boek Stop Met Klagen gekregen heeft, is erg motiverend om dit blog regelmatig aan te vullen. Is er geen inspiratie, dan heb ik nog kilometers tekst in de oude doos… 🙂 kijk maar.

Lees verder

Standaard

Stop Met Klagen (recensie)

Stop met klagen: doe-het-zelfgids voor een vrolijke nieuwe wereld

Het is zeer charmant dat Steven Vromman zijn lezer de vrijheid geeft: wie genoeg weet over de klimaatproblematiek mag dat zo beknopt mogelijk gehouden hoofdstuk meteen overslaan, en wie extra informatie wenst over ongeveer elk kernwoord vindt ruimschoots voldoende referenties in de tekst en in de bijlagen. Een aloud recept van de auteur, en het werkt. Vromman slaagt er telkens in om zijn publiek (of mij toch al zeker) mee te trekken juist door zichzelf en de essentiële boodschap niet op de klassieke verkeerde manier op te dringen, zelfs al wijdt hij er een nieuw boek aan of een reeks voorstellingen. Lees verder

Standaard

Stokpaard

De winterdonkerte begint overal slachtoffers te maken. Hielden we maar met z’n allen een winterslaap om bij de eerste echte zon uit ons holletje te kruipen om de dauw te drinken. ’t Zou veel, heel veel zwaarte wegnemen. Maar de heilige viervuldigheid economie, religie, politiek en media doen al het mogelijke om ons bang en ontevreden te houden, als wrakhout meedrijvend op rivieren van apathie, welk seizoen het ook moge zijn. Af en toe een nieuwe set oogkleppen omdat de vorige uit de mode zijn. En maar zappen en klagen. Lees verder

Standaard