Eline zet een boompje op

Na een boeiend introductiemoment door de fijne mensen van Natuurpunt Antwerpen Stad, ben ik Natuurpuntvrijwilliger geworden. Af en toe hadden ze me al wel eens zien opduiken bij een activiteit of wandeling, maar één dezer zal ik bij de officiële (en dus verzekerde) vrijwilligers horen. Waarom zou je je tijd verdoen aan onbezoldigd je bult afdraaien, vroeg een gesprekspartner zich af. Sja, omdat je nieuwe mensen ontmoet met gedeelde interesses/waarden/doelen bijvoorbeeld, omdat je samen doet wat je graag doet, om bij te leren, om de maatschappij én de eigen geest wat te ontzuren, … Je kiest uit de talloze mogelijkheden datgene uit dat jou aanspreekt, op een moment dat het voor jou kan.

Zwerfvuil opruimen (organisatie in Antwerpen door Stadsmakers) vind ik bijvoorbeeld ook fantastisch om te doen. Niemand veroordeelt ons omdat het alweer van februari geleden is dat we een rode vuilniszak hebben bovengehaald, en juist door me die vrijheid te gunnen, krijg je mij mee. De goesting/energie komt op een bepaald moment toch terug, dat weet ik ondertussen. En het is zodanig aanstekelijk dat het aantal organisaties waarvoor ik me wil inzetten stijgt: Stadsmakers, Voedselteams, Fietsersbond en nu dus Natuurpunt.

Al twee weken zat ik te popelen en vanmorgen was het zo ver: Natuurpunt ging op deze ‘dag van de natuur’ bomen planten, op een boogscheut van waar ik woon nog wel! Eindelijk wat tegenwicht kunnen bieden voor al dat vreselijke geSchauvlieg. Lees verder

Standaard

Yoga en wandelen

Na zoveel jaren van experimenteren, heb ik het idee dat ik eindelijk de ‘juiste’ combinatie van sporten gevonden heb. Voor mij dan weliswaar; ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die beide items geen sport vinden, of die gillend weglopen van alles wat een beetje focus en discipline vergt tout court.

Edoch, je focussen op je lichaam & het hier en nu tijdens het bewegen, en zorgen voor een of andere vorm van routine is beslist heilzaam voor je hoofd. Dat verliest namelijk gaandeweg zijn monopolie op je bestaan. Je voelt elke keer weer dat je gemaakt bent om te bewegen; niet om je dagen zittend, etend, vervuilend en zeurend door te brengen. Je ziet het aan je spiegelbeeld en de te ruim wordende kleren, je voelt je spierkracht en je vermogen tot diep ademen toenemen en kunt bijgevolg steeds actiever gaan leven. Stilzitten wordt voor mij steeds moeilijker, dus ook het huishouden vaart er stilaan wel bij. Lees verder

Standaard

The Climate Miles (ofte: de eco-blues)

U hebt misschien gemerkt dat het op dit blogje behoorlijk stil is geweest. Dit ruitertje was namelijk van haar stokpaard gevallen. Te veel plannen, pogingen, hoop, teleurstellingen, nieuwsbrieven, discussies, informatie, acties; een overdosis milieubewustzijn zeg maar. De eco-blues, ze bestaat.

Dan maar een serieuze time-out genomen. De slinger moet blijkbaar eerst naar de andere kant vooraleer hij zijn evenwicht kan vinden. Want behalve onze vanzelfsprekend geworden inspanningen voor het milieu op gezinsniveau (sorteren, wasmiddel maken, consuminderen, water opvangen, composteren, auto- en vliegtuigvrij leven, voedsel- en energieverspilling vermijden, lidmaatschap van Velt, Voedselteams en Natuurpunt, spaarcentjes bij een bank met een zuiver geweten) waren alle extraatjes zoals infosessies, acties, gesprekken, bloggen, workshops, facebookdelen en -volgen er gewoon te veel aan. Als je het zo leest was het ook gewoon een veel te grote boterham voor één idealistje. Lees verder

Standaard

Shoppen met Eline: Balkontuin (4)

U wist al dat ik geen shop-a-holic ben. Nieuwe kleren, technologie, badkamerspullen, schoenen, huishoudgerief, cadeautjes, meubels, muziek of documentaires: enkel als ik grondig heb nagedacht of ik het echt nodig heb, en me mentaal heb voorbereid waag ik me tegenwoordig nog in een winkelstraat. De voorbereiding bestaat uit een boodschappenlijstje maken en een vervoermiddel en route kiezen (met de fiets kun je best veel meenemen en ben je het snelst weer thuis). Het zal wel aan mij liggen, maar ik verdraag de hebzuchtige shopmassa niet.
Lees verder

Standaard

Tai chi

Morgenavond is het weer zover: dan begeef ik me met mijn maatje naar de tai chi-les. Elk seizoen volgen we iets anders maar ik denk dat ik mijn ding nu gevonden heb (zei ze na nog maar drie lessen).

De tekst die de leraar bij de inleidende ontspanningsoefening vertelt en waar ik telkens van geniet, luidt ongeveer als volgt:
Lees verder

Standaard