Meester, ze begint weer

… of is het eentje om het af te leren, de apotheose van gedachten en gevoelens waar ik al veel te lang mee rondloop? Het deed in elk geval deugd om het te schrijven.

Context: bezwaarschrift tegen een megalomaan idioot project vlak naast het voorlaatste grote natuurgebied in een district van Antwerpen. Heb het een weekje laten sudderen omdat ik ook wel weet dat je een bezwaarschrift best kurkdroog en to-the-point en wetenschappelijk aanpakt, maar zonet besliste ik: foert. Veel leesplezier en een warme oproep om ook in uw pen te kruipen. Er is tijd tot 20 februari voor dit openbaar onderzoek. Kort, lang, droog, humoristisch, woest, ’t maakt niet uit. Kwantiteit boven kwaliteit in dit geval, ook voor niet-Antwerpenaren die Uplace-achtige dossiers beu zijn. Go! Op deze link staan vormvereisten en de link naar een online formulier om het nog gemakkelijker te maken. Een stemcomputer is ingewikkelder, echt waar.

Lees verder
Standaard

12 jaar Eurobilltracken

Dat er hier en daar een hoek af is bij mij, vermoedde u wellicht al. Twaalf jaar geleden kwam ik een biljet van 5 euro tegen waarop “HIT” stond geschreven. Ik was benieuwd waarover dat zou kunnen gaan, zocht het op en kwam bij EuroBillTracker. Ik registreerde me en typte het serienummer van het biljet in. Bleek dat het om een triple hit ging: een biljet dat door drie mensen-met-hoek-af is ingevoerd op de site. Zeldzaam. Cool. Het vormde een motivatie om stelselmatig de biljetten die op mijn pad kwamen in te voeren en te zien waar ze vandaan kwamen en naartoe gingen. Voor u zich vragen stelt: hier is niks illegaals of duisters aan. Gewoon een bende Europeanen die uit nieuwsgierigheid aan ‘citizen science’ doen door de nummers die op elk biljet staan in een ondertussen immense database in te voeren. Een tof neveneffect is dat je anders naar geld begint te kijken dan puur als ruilmiddel, geestvergiftiger, ruzieveroorzaker of maatschappijomzeephelper. Lees verder

Standaard

Personal branding

Onlangs kwam ik ’n visitekaartje tegen waarop de woorden “personal branding” stonden. Een regenachtige zondagvoormiddag is het ideale moment om daar eens even over na te denken, want sommige concepten gaan mijn petje toch echt wel te boven.

Ik stel het me als volgt voor: de lifecoach vraagt je om jezelf samen te vatten in een tiental catchy begrippen waardoor je jezelf beter kunt verkopen op een sollicitatie, als je een eigen zaak hebt die diensten levert, of, vooral, als je zelf coach wil worden. “Het Merk Eline, hoe gaan we dat aan de man brengen? Waar sta jij nu echt voor? Wat ben jij waard? Wat moeten mensen over jou weten?” Lees verder

Standaard

Een oplossing

Als ik u nog moet uitleggen hoe groot het stuk zeep is waar de wereld om is, kan ik dat beter overlaten aan enkele duizenden wetenschappers die een open brief hebben gepubliceerd die de ‘second warning’ heet. Ik veronderstel dat de ‘first warning’ het deprimerende milieuverslag is van de bijeenkomst van de Club van Rome in 1972, waarmee naar aloude menselijke gewoonte volstrekt niets is gedaan. De ‘third warning’ zullen we niet meer meemaken omdat we er tegen dan eindelijk in geslaagd zullen zijn onszelf en alles wat op deze planeet is te hebben uitgemoord.

Avaaz is echter onze uitgestoken hand. Zij hebben de ballen om iets te DOEN in de plaats van de alarmbel verder te verslijten. Ziehier hun ambitieuze voorstel om… van 50% van onze planeet beschermd natuurgebied te maken. Als dat kan worden verkocht aan de wereldleiders, kan de natuur aan de grote opkuis beginnen en kunnen uw achterkleinkinderen het levenslicht nog zien. [/dramaqueenmodus]

Ik heb een doorlopende opdracht lopen om voor € 1 per week Avaaz te helpen dit te bereiken. Het is onvoorstelbaar wat deze internationale vreedzame beweging al heeft bewerkstelligd. Stuk voor stuk zaken die onmogelijk werden geacht. Avaaz betekent ‘Hoop’ en zij hebben de potentie om van de wereld een betere plek te maken.

Nog wat tips over wat men kan doen om wat minder te vervuilen? Hier en hier.

Standaard

Maakt aanspraak op het klimaat

… omdat het toch niet al Engels moet zijn wat de klok slaat, vind ik. Hoe dan ook organiseert een indrukwekkende reeks organisaties en burgerinitiatieven samen op 2 december een gigantische klimaatmars naar en in Brussel onder de noemer ‘Claim the climate‘.

Waarom? Het is de eerste dag van de COP24, zijnde de zoveelste internationale poging om staatsleiders in het gareel te krijgen (klimaattop dus). Naar mijn aanvoelen de allerlaatste kans om de collectieve achterlijkheid te doen ophouden of op zijn minst te temperen; een greep uit het eindeloze aanbod:
– bomen blijven omhakken (mijn schoonouders van gezegende leeftijd zeggen dat ze nog nooit zo veel bomen tegelijk hebben zien verdwijnen)
– massaproductie en moderne slavernij blijven toejuichen (Groei is het toverwoord dat de hele wereld naar de vaantjes helpt)
– besparen op openbaar vervoer zodat de files alsmaar langer worden (hebt u al eens noodgedwongen langs een file gefietst of gewandeld, kent u de resultaten van CurieuzeNeuzen, slaagt u er nog steeds in om te doen alsof die smog niet bestaat?)
– besjes, boontjes, asperges etc per expres laten overvliegen vanuit de gekste plekken zodat Peerke uit Zaffelare ze het hele jaar door kan kopen en ze dan slecht kan laten worden in de frigo
– kernreactortjes vrolijk verder laten scheuren
– enzovoort

Met hoe langer hoe meer zijn wij, de mensen die het volstrekt beu zijn. Mensen die de politieke incompetentie niet langer vanaf de zijlijn kunnen aanzien. De boer hij ploegde niet meer voort, maar hij ging naar Brussel om daar eens tegoei aan wat oren te gaan trekken. Lees verder

Standaard

Het binnenplein (kortverhalen 2)

Geen van mijn eerste vruchten ging verloren, toen de vorst eindelijk gekomen was. De kinderen vochten er elke speeltijd om, wie nog geld had kocht er van de paters, en er kwamen meer en meer mensen ’s nachts over de muur gekropen en naar me toe geslopen om hun zakken of manden te vullen. De paters maakten er gelei, sterke drank en geneesmiddelen van, maar ook vers zijn mispels een feestmaaltijd voor de maag die niet veel meer dan gerantsoeneerde chicoreiwortelkoffie, van afgekloven botjes getrokken bouillon en broodkorsten gepresenteerd krijgt. Ook in het bos aan de andere kant van de muur was geen takje of vrucht meer op de grond te vinden. Het waren barre winters. Lees verder

Standaard

Meester, ze begint weer

Na de zoveelste inspirerende blogpost van mijn eco-held, besliste ik weer wat meer actie te ondernemen. Ik zie geen reden om dit wereldkundig te maken op een andere plaats dan op dit eigenzinnige blogje. Mijn FB-vriendjes worden al genoeg overstelpt met ongevraagde groenigheid en m’n newsfeed puilt uit van de nieuwsberichten over prachtige initiatieven (ik moet me bijna elke keer inhouden om niet op ‘delen’ te klikken).
De tag “stokpaard” hangt hier dus niet voor niets 🙂
Lees verder

Standaard

Uit de oude doos (05/05/2012 tot 26/03/2013)

Edit 2015: Ik vond het fijn om me terug in mijn gedachtenwereld van twee, drie jaar geleden te katapulteren. Zo te lezen is er inmiddels toch al één en ander veranderd in de groene richting – ofwel ben ik erin geslaagd mezelf te veranderen. Met name het aantal views dat mijn recensie van het boek Stop Met Klagen gekregen heeft, is erg motiverend om dit blog regelmatig aan te vullen. Is er geen inspiratie, dan heb ik nog kilometers tekst in de oude doos… 🙂 kijk maar.

Lees verder

Standaard

Stop Met Klagen (recensie)

Stop met klagen: doe-het-zelfgids voor een vrolijke nieuwe wereld

Het is zeer charmant dat Steven Vromman zijn lezer de vrijheid geeft: wie genoeg weet over de klimaatproblematiek mag dat zo beknopt mogelijk gehouden hoofdstuk meteen overslaan, en wie extra informatie wenst over ongeveer elk kernwoord vindt ruimschoots voldoende referenties in de tekst en in de bijlagen. Een aloud recept van de auteur, en het werkt. Vromman slaagt er telkens in om zijn publiek (of mij toch al zeker) mee te trekken juist door zichzelf en de essentiële boodschap niet op de klassieke verkeerde manier op te dringen, zelfs al wijdt hij er een nieuw boek aan of een reeks voorstellingen. Lees verder

Standaard

Stokpaard

De winterdonkerte begint overal slachtoffers te maken. Hielden we maar met z’n allen een winterslaap om bij de eerste echte zon uit ons holletje te kruipen om de dauw te drinken. ’t Zou veel, heel veel zwaarte wegnemen. Maar de heilige viervuldigheid economie, religie, politiek en media doen al het mogelijke om ons bang en ontevreden te houden, als wrakhout meedrijvend op rivieren van apathie, welk seizoen het ook moge zijn. Af en toe een nieuwe set oogkleppen omdat de vorige uit de mode zijn. En maar zappen en klagen. Lees verder

Standaard