Eline zet een boompje op

Na een boeiend introductiemoment door de fijne mensen van Natuurpunt Antwerpen Stad, ben ik Natuurpuntvrijwilliger geworden. Af en toe hadden ze me al wel eens zien opduiken bij een activiteit of wandeling, maar één dezer zal ik bij de officiële (en dus verzekerde) vrijwilligers horen. Waarom zou je je tijd verdoen aan onbezoldigd je bult afdraaien, vroeg een gesprekspartner zich af. Sja, omdat je nieuwe mensen ontmoet met gedeelde interesses/waarden/doelen bijvoorbeeld, omdat je samen doet wat je graag doet, om bij te leren, om de maatschappij én de eigen geest wat te ontzuren, … Je kiest uit de talloze mogelijkheden datgene uit dat jou aanspreekt, op een moment dat het voor jou kan.

Zwerfvuil opruimen (organisatie in Antwerpen door Stadsmakers) vind ik bijvoorbeeld ook fantastisch om te doen. Niemand veroordeelt ons omdat het alweer van februari geleden is dat we een rode vuilniszak hebben bovengehaald, en juist door me die vrijheid te gunnen, krijg je mij mee. De goesting/energie komt op een bepaald moment toch terug, dat weet ik ondertussen. En het is zodanig aanstekelijk dat het aantal organisaties waarvoor ik me wil inzetten stijgt: Stadsmakers, Voedselteams, Fietsersbond en nu dus Natuurpunt.

Al twee weken zat ik te popelen en vanmorgen was het zo ver: Natuurpunt ging op deze ‘dag van de natuur’ bomen planten, op een boogscheut van waar ik woon nog wel! Eindelijk wat tegenwicht kunnen bieden voor al dat vreselijke geSchauvlieg. Lees verder

Standaard

Meester, ze begint weer

Na de zoveelste inspirerende blogpost van mijn eco-held, besliste ik weer wat meer actie te ondernemen. Ik zie geen reden om dit wereldkundig te maken op een andere plaats dan op dit eigenzinnige blogje. Mijn FB-vriendjes worden al genoeg overstelpt met ongevraagde groenigheid en m’n newsfeed puilt uit van de nieuwsberichten over prachtige initiatieven (ik moet me bijna elke keer inhouden om niet op ‘delen’ te klikken).
De tag “stokpaard” hangt hier dus niet voor niets 🙂
Lees verder

Standaard

Uit de oude doos (05/05/2012 tot 26/03/2013)

Edit 2015: Ik vond het fijn om me terug in mijn gedachtenwereld van twee, drie jaar geleden te katapulteren. Zo te lezen is er inmiddels toch al één en ander veranderd in de groene richting – ofwel ben ik erin geslaagd mezelf te veranderen. Met name het aantal views dat mijn recensie van het boek Stop Met Klagen gekregen heeft, is erg motiverend om dit blog regelmatig aan te vullen. Is er geen inspiratie, dan heb ik nog kilometers tekst in de oude doos… 🙂 kijk maar.

Lees verder

Standaard

Stop Met Klagen (recensie)

Stop met klagen: doe-het-zelfgids voor een vrolijke nieuwe wereld

Het is zeer charmant dat Steven Vromman zijn lezer de vrijheid geeft: wie genoeg weet over de klimaatproblematiek mag dat zo beknopt mogelijk gehouden hoofdstuk meteen overslaan, en wie extra informatie wenst over ongeveer elk kernwoord vindt ruimschoots voldoende referenties in de tekst en in de bijlagen. Een aloud recept van de auteur, en het werkt. Vromman slaagt er telkens in om zijn publiek (of mij toch al zeker) mee te trekken juist door zichzelf en de essentiële boodschap niet op de klassieke verkeerde manier op te dringen, zelfs al wijdt hij er een nieuw boek aan of een reeks voorstellingen. Lees verder

Standaard

Stokpaard

De winterdonkerte begint overal slachtoffers te maken. Hielden we maar met z’n allen een winterslaap om bij de eerste echte zon uit ons holletje te kruipen om de dauw te drinken. ’t Zou veel, heel veel zwaarte wegnemen. Maar de heilige viervuldigheid economie, religie, politiek en media doen al het mogelijke om ons bang en ontevreden te houden, als wrakhout meedrijvend op rivieren van apathie, welk seizoen het ook moge zijn. Af en toe een nieuwe set oogkleppen omdat de vorige uit de mode zijn. En maar zappen en klagen. Lees verder

Standaard

Vakantie

“Die onderdelen kan ik niet meer krijgen, en het zou wel eens een duur plaatje kunnen worden als we het hersteld krijgen. Misschien moet je een nieuwe fiets overwegen?”, sprak de fietsenmaker toen ik kwam vragen wanneer ik mijn ouwe knar best kon komen binnengooien voor weer eens een mankement. Wat hij zei, is natuurlijk een verkoopstruc van de onderste plank, maar hij overliep met mij hoeveel kosten we de laatste drie jaar al aan het vehikel hadden gemaakt en ik moest toegeven dat het echt niet meer rendabel was om hier nog eens minstens € 50 aan te spenderen. Hij had een betaalbaar modelletje staan: twee jaar garantie, gratis onderhoud, wat wil je nog meer?
Lees verder

Standaard